Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
30.07.2023
De Gelpenberg - het verslag
Net geen hole in one op de 17e.. Foto Friso Leunge
Een rondje golf op de Gelpenberg… daar kan ik me altijd zo op verheugen. Niet alleen vanwege de prachtige baan maar het lijkt ook altijd alsof iedereen daar de hele dag stilletjes ‘Don’t Worry Be Happy’ neuriet. En met natuurlijk ook de immer stralende clubmanager Ellen Kroes die met een ongebreideld enthousiasme al haar gasten verwelkomt.
De baan lag er ook dit keer weer bij als een schilderij dat met aandacht bekeken moest worden en met greens die vanwege het NK strokeplay – gehouden twee dagen na onze wedstrijd — nog eens extra waren ‘opgepoetst’. “De greens zijn op 10 gebracht…“, hoorde ik sommige NVGJ leden met angst in hun stem melden…
Op deze dag was echter geen green voor mij te snel en werd het zo een ronde dat je fantaseert het golfspel nu eindelijk eens echt onder de knie te hebben. Op 27 juli lukte namelijk (bijna) alles wat ik in gedachten had. En ook nog eens op de 17e … net geen hole in one… (zie foto) maar dat kon mijn geluk niet drukken. Met 39 punten liep ik trots het clubhuis binnen en koesterde ik voor heel even het gevoel dat golf soms helemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn…
Andy deed dit keer de prijsuitreiking en vergat door zijn – terechte — emoties dat ik als
winnaar nog moest speechen maar ach dan hadden mijn woorden vast ook tekortgeschoten. Wel wil ik bij deze de wedstrijdleiding bedanken voor het genschijnlijk stress-loos schuiven met de starttijden waardoor iedereen toch op tijd kon beginnen.
En ja het rondje duurde lang maar hoe erg is dat op de Gelpenberg? En natuurlijk ook dank aan mijn charmante flightgenoten wier enthousiasme zeker heeft bijgedragen aan mijn ‘geslaagde’ dag!
Pamela
De Gelpenberg - de uitslag
Pamela Sturhoofd besloot op De Gelpenberg eens flink uit te halen en toen ze was uitgeraasd stonden er 39 stableforpunten op de kaart, goed voor de winst in de A-categorie. Henri van der Steen maakt serieus werk van zijn geplande terugkeer naar de A, want hij won in de B-categorie met 37 punten.
A-categorie plhc stbf
1. Pamela Sturhoofd 18 39
2. Marijke Brouwers 18 34
3. Hans Terol 23 34
4. Anton Kuijntjes 11 33
5. Fred Veldman 18 33
6. Jeroen van Leeuwen 18 32
7. Martijn Paehlig 11 31
8. Friso Leunge 15 29
9. Léon Klein Schiphorst 21 25
10. Alwin de Rijke (sponsor) 23 22
11. Willem Schouten 13 21
12. Peter Wekking 22 21
B-categorie
1. Henri van der Steen 22 37
2. Sonja van de Rhoer 25 37
3. Hannie Verhoeven 30 37
4. Michiel van Kleef 34 35
5. Ron Buitenhuis 23 31
6. Madelon Barenbrug 36 31
7. Arjan Kerssies 24 28
8. Andy Houtkamp 24 28
9. Ellen Kroes 25 28
10. Peter Keijzer 29 27
11. Daniël Rommens 26 26
12. René Brouwer 27 26
13. Hans Botman 36 24
14. Ger Laan 29 23
15. Isrid van Geuns 25 22
16. Ruud Taal 32 21
17. Marianne Taal 24 21
18. Milanda Koopman 44 20
19. Paul Boehlé 33 17
20. William Wollring NS
21. Elaine de Boer NR
'Ondernemen met exit in gedachten' 'Stealth mode' staat er achter de naam van Kick Willemse op zijn LinkedIn profiel. Alles om te knallen op zijn eerste halve triatlon (9 mei jl.) Het werd een geslaagd weekend op Mallorca met vrienden. ,,Eigenlijk ben ik niet iemand van duursporten, maar ik heb mij laten overhalen om het tóch te proberen. Ik houd van een uitdaging, maar die pak ik dan wel professioneel aan. Dat is vast de ondernemer in mij.'' Kick Willemse heeft zich op de Hoge Dijk voorgesteld als nieuwe sponsor van de NVGJ. Reden voor hem om sponsor te worden ligt voor de hand. ,,Ik wil nieuwe golfbanen ontdekken en speel graag op mooie banen. Verder vind ik de NVGJ een mooie club. Bijzonder ook, met zoveel (oud-)journalisten en mediamensen. Vorig jaar had ik op het eindejaar toernooi in Nunspeet al sfeer geproefd en dat beviel mij wel. Dit voelt als een hechte club.'' Met zijn twee meter-plus is Kick Willemse (52) een opvallende verschijning. En golfen kan'ie ook; handicap 15.9. Zijn homecourse is de Amsterdam Old Course. Op de ZVM Masters in Nunspeet scoorde hij vorig jaar 31 punten, recent op De Hoge Dijk 29. Hij heeft zijn zinnen gezet op meer. Mooie verhalen Kick woont in een monumentaal pand in Bloemendaal samen met zijn echtgenote Regina en jongste dochter Mila. Hun beider andere dochters wonen in Amsterdam; in de Jordaan. Zijn golfmaatje en zwager is Martijn Collet, broer van ... jawel ... Foeke Collet. Hij kent ook collega-sponsor Alwin De Rijke. ,,Ik had mooie verhalen gehoord over de NVGJ, over golfbanen, over wedstrijden, over de sfeer binnen de club. Daar wilde ik meer van weten en zo ben ik in gesprek geraakt. Goed dat er een streng toelatingsbeleid is op basis van media- en journalistieke activiteiten om het bijzondere karakter van de club te behouden. Dat is wat je bindt.'' Hij studeerde bedrijfskunde aan de Universiteit van Rotterdam en werd gegrepen door de enorme voordelen van digitalisering. ,,Als je digitaal bankzaken regelt, - een huis koopt of een hypotheek afsluit, dan moet jouw identiteit voor de ander onomstotelijk vaststaan. Die ontwikkeling stagneert als dat niet 100 procent veilig is.'' Samen met een studievriend richtte hij Evidos op. ,,Naast consultancy wilden we ook zelf een product ontwikkelen dat bijdraagt aan digitale veiligheid. Dat is Onderteken.nl geworden. De makelaardij, het notariaat, de KvK en de banken maken allemaal gebruik van onderteken.nl. Hoef je niet meer alleen voor een handtekening de deur uit. Dat scheelt zoveel tijd en dus geld.'' Kick spreekt met verve over digitale bewijskracht en identiteit. Actueel is dat best goed geregeld, vindt hij. Maar daarmee ben je er straks nog niet. Het gevaar zit'm in de toepassing en snelle ontwikkeling van AI. ,,AI is nu nog vrij goed herkenbaar, maar je mag aannemen dat de kwaliteit van AI verder verbeterd. Straks gaat het ook om de vraag of iets écht is. Aan die oplossingen wordt nog gewerkt.'' Evidos Drie jaar geleden al stopte Kick met Evidos. Het bedrijf (40 medewerkers) was de startup-fase inmiddels ruim voorbij. Voor verdere expansie en verbreding van de portfolio zouden de beide oprichters de landsgrenzen over moeten. Naar Duitsland of Spanje, bijvoorbeeld. ,,Dat betekent feitelijk dat je op maandag - of zondag al - in het vliegtuig stapt en vrijdag weer naar huis gaat. Een nieuw bedrijf opzetten, dat moet je zelf doen, maar dan is dit de consequentie. Daar had ik geen zin in. Dan moet je afscheid nemen.'' Kick vond een koper in het Amerikaanse bedrijf Entrust. Een tech-reus met 3.000 medewerkers en een omzet van 1 miljard. ,,Ik ben nog twee jaar aangebleven als transitiemanager. Toen was het ook klaar'', kijkt hij terug. Zeker niet om vervolgens 'werkloos' thuis te gaan zitten. Bouwmanager Over zijn (t)huis: ,,We hebben een oud, monumentaal pand uit 1830 kunnen kopen. Dat moest helemaal worden gerenoveerd, gerestaureerd, uitgebouwd en opnieuw worden ingericht. Ook de buitenruimte met een flinke oppervlakte. Zo veel werk om alles te regelen. Dus ben ik zelf maar de bouwmanager geworden. Daar was ik drie tot vier dagen per week druk mee. Vooral ook, omdat er weinig terug te vinden was over de historie van het pand en de noodzakelijke vergunningen heel veel tijd kostten.'' Het gezin Willemse is inmiddels gesetteld in Bloemendaal. Ook kijkt Kick weer vooruit naar nieuwe zakelijke activiteiten. Toch weer ondernemen, al is bier brouwen ook een optie. Of een managementboek schrijven. Vooralsnog kiest hij voor een online platform om ondernemers digitaal te begeleiden. Dus van boek, toch weer naar een digitaal platform. Met zijn nieuwe bedrijf Reversed.com (omgedraaid, terugwerken) wil Kick ondernemers met raad en daad bijstaan. ,,Ik noem het 'ondernemen met exit in gedachten'. Wat ik bedoel is: er komt altijd een exit. Als je met pensioen gaat, bijvoorbeeld, als je het bedrijf overdoet aan de kinderen, je fuseert of verkoopt.'' Waarom zou je wachten tot het einde met verkoopklaar maken van je bedrijf als je het hele traject ook nú kunt doorlopen. Waarom wachten met een risico-inventarisatie tot de koper er naar vraagt, of een medewerkers-tevredenheidsonderzoek? Of goede verzuimrapportages. Dat helpt je om beter te presteren en zo creëer je al veel eerder meerwaarde voor het bedrijf.''
Na tien gespeelde partijen, drie partijen die nog gespeeld moeten worden en (helaas) drie keer opgave-zonder-te-spelen ('walk over') is de Mr. Glow Matchplay toe aan de tweede ronde, ook wel bekend als ‘de achtste finales’.
Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie. Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders. En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf. Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd. En toen... "Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem. We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden. Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden? Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen? Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter. Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard. Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pakslaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie. Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.
De een zat tot ver in april in zijn tweede landliefde Puglia, de ander ging in april en mei naar zijn tweede huisje in Uelsen. Vervolgens ging de een begin mei op Surprisereis-herhaling naar Denia, de ander was druk met colleges voor zijn geschiedenisminor ‘Van wie is de stad?’ aan de Universiteit van Amsterdam. Oftewel: never the twain shall meet before the 11th of May. Last but definitely not the least: omdat de ander meer angst heeft voor de al aangewezen volgende tegenstander dan de ander, gooit eerstgenoemde zijn handdoek in de ring. De een is Pim, de ander is Ger. De geplande volgende ontmoeting in dit deel van het Mr. Glow-schema is Pim Donkersloot vs Mr Golfperfect (Peter van Weel).
Halfweg Halfweg kon het roer woensdagochtend 29 april om op de A9, Cara had een afslag gemist(foto onder). Poging twee lukte op 6/5 beter, allebei op tijd op Wilnis, waar Cara een noordoosterbriesje moeiteloos onder de duim hield, nu geen afslag miste en 15 slagen achterstand wegwerkte naar 5 & 3 op de 15e. Prima nazit. Dank voor je aangenaam gezelschap Cara!
Soms zit het mee …… en soms zit het tegen. Deze matchplaywedstrijd was ik overgeleverd aan Frank Huiges; iemand met wie ik nog niet eerder had kennisgemaakt of gespeeld bij de NVGJ, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat een prachtige golfswing heeft die man. We hebben afgesproken op De Zaanse (mijn homecourse) maar voor Frank ook geen onbekende baan omdat hij hier vorig jaar samen met Hélène ook de matchplay wedstrijd had gespeeld. Bovendien komt hij hier wel vaker omdat dit voor hem makkelijk bereikbaar is vanuit Amsterdam.