Boehlé vs Brouwer

Via Facebook had Paul Boehle meegekregen dat ik op trainingsstage was geweest in Turkije, ter voorbereiding van onze matchplay wedstrijd op de mooie golfbaan van Wilnis, daags na terugkomst op Schiphol, waar tienduizenden her en der opgestapelde koffers een bewijs vormden van het feit dat het daar even niet zo lekker loopt. (Dat was trouwens bij ons heen ook al het geval en terug met name bij de douane opnieuw: chaos). Het was geen trainingstage maar een persreisje naar Belek, min of meer toevallig met vier NVGJ- collega’s, een zeer plezierig gezelschap dus, want wij weten tenminste hoe we elkaar prettige dagen kunnen bezorgen. Van een trainingsstage ga je doorgaans beter spelen, van een persreis hoeft dat niet het geval te zijn, zoals ik overtuigend aantoonde: Ron Peereboom Voller, Sonja van de Rhoer en Hannie Verhoeven gingen op de mooiste banen steeds beter spelen en regen de parren in toenemende mate aaneen, terwijl ik aantoonde dat het ook best van kwaad tot erger kan.

Hannie verbeterde zelfs nog haar handicap, met een camera in de ene en een club in de andere hand. Oh, putten? Even gauw camera neerleggen, vlug een 12 meter putt holen, snel weer een foto maken. Ging-ie erin? Ik bleef positief en vriendelijk, zoals ik ooit heb geleerd van mijn vrouw tijdens een rondje vol frustratie, gemopper, hier en daar zelfs een vloek. Erg irritant voor medespelers en in elk geval voor haar. Dus zei ze: ‘Dan ga jij nu toch lekker in je eentje verder.’ Direct afgeleerd. Niets dan positiviteit in Belek van mijn kant: ‘Mooie drive Ron’, ‘Sublieme approach Sonja’, ‘Magnifieke putt Hannie.’ Daar tegenover stonden aanmoedigingen als: ‘Jammer joh’, ‘gauw vergeten maar’ en ‘die vinden we wel.’

Goed. Matchplay tegen Paul.

Ik heb wel vaker met Paul gespeeld in onze club dus weet dat het niet alleen een relaxte en plezierige flightgenoot is, maar ook dat hij doorgaans geweldig steady speelt. Op sommige momenten ook uit te leggen als: irritant stabiel. Hij slaat niet zo heel ver, maar gewoon alles strak vooruit. Ik speelde een stuk beter dan in Turkije, stond na twee holes, na een door Paul verprutste hole en een par op 2 van mij, zelfs 2 up. Maar snel kwamen we weer naast elkaar. Bij de turn stond Paul 1 up, na 10 was het weer AS, en mede door een hole waar hij een extra slag had (van de twee in totaal) en een verprutste par-3 zestiende van mij, was het 2 up voor Paul bij 17. Die hole won Paul opnieuw en zo werd het met nog één hole te gaan 3 up voor Paul.

Moest dat persé nu?

Ik moet bekennen dat ik ergens gedurende de ronde aan Paul vroeg of het niet aardig zou zijn als hij ook eens wat missers zou inbouwen, maar dat vond hij blijkbaar niet. Om een lullig voorbeeldje te geven: ik had een redelijke afslag op de par-5 negende, even wat pech met een bunker halverwege maar ging er dankzij een mooie lange slag naar de green en een putt waar Hannie trots op zou zijn geweest, met een 6 af. Paul had hier een zeldzame afzwaaier naar het midden van de fairway van hole 1, repareerde die met een geweldige bal (ver boven zijn kunnen, hoopte ik vooraf) over de bomen naar een plek ver op de fairway van onze eigen hole, sloeg een nog mooiere approach dan ik en holede. Par. ‘Deze hole nog nooit zo goed gespeeld’, wreef Paul het er met tomeloos enthousiasme in. Hartstikke leuk hoor Paul. Maar moest dat echt persé nu? Helemaal aan het einde van de rit liet hij zien ook best een hole te kunnen verprutsen (approach in het water), maar ja: mosterd na de maaltijd.

Voor de rest was het een uitstekende dag, met goed weer, gezellig en informatief, geen last van flights voor en na ons en nog een paar biertjes na afloop voor we ons naar de Koningsdagfestiviteiten in onze eigen woonplaatsen gingen begeven. En we bespraken de beste manier om Pauls’ volgende tegenstander, Christiaan, te bespelen. Mijn advies: kies niet voor zijn baan en blijf vooral rechtdoor slaan. Wordt hij gek van. Alles bij elkaar won Paul (34 punten) volkomen terecht en ik kwam toch nog opgewekt thuis. Geleerd van mijn vrouw.