Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
07.04.2022
Teeth of the Dog, Dominicaanse Republiek
Iets schrijven over mijn golfverleden. Tja: hoe zat het ook weer… Eerlijk? Ik weet het niet zo precies meer. Wel herinner ik me een zinloze poging om m’n sportluie bestaan als eind dertiger wat nieuw leven in te blazen door aan zomeravond-honkbal met wat veteranen mee te doen.
Die veteranen bleken ook oud-tophonkballers te zijn geweest, waarvan enkele in het Nederlands team hadden gespeeld. Daar sta je dan met de ‘poffertjesporum’ zoals het zo mooi heet. Geen bal verstand van honkbal, nog nooit gedaan en op uitnodiging van mijn vriend Bart Bruin, zelf dus oud-tophonkballer en inmiddels sponsor van onze mooie vereniging, zo’n avondje meegedaan.
Ik werd ergens in het linker outfield geparkeerd waar je weinig kwaad kunt doen. Tot er met ziedende snelheid na een machtge tik van een slagman van de tegenpartij een bal mijn richting opvloog. ‘Naar achteren’, schreeuwde iedereen uit mijn team, ‘naar achteren’! Maar ja, wisten zij veel van mijn feilloze inzicht in: snelheid bal x hoogte x lengte Ron. Dus de smeekbeden negerend rende ik op de bal toe, plukte ‘m uit de lucht en smeet ‘m naar het derde honk. Slagman uit. Maar, ik
had ‘m naar het tweede honk moeten gooien, want dan hadden we er twee uit kunnen maken.
Okeeee…
Inzicht komt met de jaren heet het. Nee hoor. Ik besloot direct op mijn hoogtepunt te stoppen, want ik werd uiteindelijk aan alle kanten gepiepeld door die ervaren gasten. Sommigen ervan speelden toen ook al wat golf. Dus de volgende logische stap? Dat maar eens leren. Volgens mij was het op Spaarnwoude bij Craig of meneer Ad Wessels (ze lopen er beiden nog steeds rond!) en behaalde ik uiteindelijk op De Purmer mijn GVB.
Een lidmaatschap bij De Zaansche volgde (waarom weet ik nog steeds niet, want zo uit de route…) en daarna op de Houtrak met lessen van Jeroen Germes. Omdat ik inmiddels ‘baasje Reizen’ was bij de Telegraaf probeerde ik wel waar ik ook kwam ter wereld te spelen. En dat leverde geweldige momenten op. In Zimbabwe bijvoorbeeld met olifanten en krokodillen op de course; Indonesië met fleurige en hypervrolijke caddymeisjes; op de Bahama’s op Albany, Tiger’s eigen golfcourse; Steyn City in Zuid-Afrika waar onlangs nog de European Tour werd afgewerkt; Konopiste, de bestemming van een NVGJ-reis later dit jaar, Canada, Maleisië, Dubai, Marokko, Aruba en zo veel meer! Voorwaar een gezegend golfman dus.
Met mijn intrede bij de NVGJ kwam ook de gelegenheid om op zoveel mooie andere banen in eigen land te spelen. Het lidmaatschap bij de Houtrak werd omgezet naar ANWB en mijn eerste jaar na m’n afscheid bij De T was ook direct m’n beste met winst in de B-categorie. Toen dat ook binnen was, was het vanaf toen nog louter genieten. Gewoon, leuke golfdagen hebben, met elkaar. Heerlijk! Ik hoop dat er nog vele mogen volgen.
Ik geeft het stokje door aan Willem Schouten.
The Club at Steyn City, Zuid-Afrika
Met nog het laatste restje van een driedaagse migraine in mijn hoofd en lijf begon ik aan de wedstrijd tegen Jeroen. Geen excuus hoor maar dat uit zich meestal in een paar holes waarin ik werkelijk geen idee meer heb hoe het golfen ook alweer moet. Aldus .... ik verloor de eerste twee holes. Tja… het was niet anders. We liepen vervolgens heel gezellig door de baan en gelukkig ging mijn spel hier en daar best wel weer aardig. De baan lag er prachtig bij, de temperatuur was misschien nét iets te enthousiast hoog, maar onze humeur(tjes) leden daar gelukkig helemaal niet onder. Maar op hole 17 stond ik weer twee down. Met nog twee holes te gaan kon Jeroen de wedstrijd eigenlijk niet meer verliezen. Op de 17de, een par 3, sloeg ik helaas mijn bal, met een hele mooie slag (dat dan weer wel) de bunker in, terwijl Jeroen net buiten de green lag. Dat moet lukken dacht ik... Misschien iets té vol vertrouwen… Maar de bal eindigde over de green tegen een boom. Daarmee kwam er toch een enigszins roemloos einde aan mijn gezellige golfmiddag. Gelukkig waren er toen de pilsjes en bitterballen! Jeroen, heel veel succes met je wedstrijd tegen Sonja!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.