Vakantie

Het uitzoeken van een vakantiebestemming neemt soms meer tijd in beslag dan de daadwerkelijke reis duurt. Wie niet elk jaar naar dezelfde locatie wil, vindt zichzelf ieder (voor)jaar terug boven de reisgidsen.

Althans, zo was het. Een stuk of drie, vier gidsen van het plaatselijke reisbureau vormden de basis voor de vakantie: hier moest de keuze uit worden gemaakt. De locaties die je touroperator had bezocht en uitgekozen, was waar je het mee moest doen. Dat, en de ‘hier moet je echt ook eens naar toe’-adresjes van vrienden en kennissen. Redelijk overzichtelijk, al kon je er uren zoet mee zijn, hoe beperkt de keuze ook was.

Nee, dan nu, in het tijdperk waarin met Google alle reisgidsen van de wereld slechts enkele muisklikken weg zijn. Van de grote jongens tot obscure aanbieders en natuurlijk de tienduizenden particulieren die hun huis openstellen voor zomergasten.

Na een aantal jaar op die manier een bestemming te hebben gezocht, begin ik meer en meer te twijfelen of er nou wel sprake is van een verbetering. Elke wens kan worden aangevinkt om de zoekopdracht ‘makkelijker’ te maken. Een zwembad binnen vijfhonderd of binnen duizend meter? Huisdieren wel of niet toegestaan? Wifi in het huis? Een open haard? Wandelroutes? Golfbanen? Golfbanen..!

Een jaar of tien geleden zou ik die als eerste hebben aangevinkt. Een golfbaan in de buurt van de vakantiebestemming stond bijna hoger op de lijst dan een zwembad. Zo boekte ik ooit een huisje waar in september geen binnenbadje bleek voor mijn kleumende baby, maar waar onze achtertuin wel grensde aan de drivingrange… Het was toevallig maar toch veelzeggend en werd in elk geval zonder enige scrupules in dank aanvaard.

Hoe anders is het vandaag de dag. Sinds golf werk is, is het ook best fijn om op vakantie echt op vakantie te zijn. Net als de professionele golfers die als ze thuis zijn niet wéér naar een restaurant willen maar eindelijk eens gewoon thuis willen eten. Aardappeltjes, groente en vlees in plaats van haute cuisine.

Als we bij het zoeken van een reis nu langs de bestemmingen lopen en mijn lief wijst een locatie aan terwijl ze zegt ‘kijk, daar zit een golfbaan bij’, dan klik ik snel verder. Over een paar weken weer. Nu is het vakantie.

Waarom Woods weer wint

Ingediend door Leunge op do, 04/08/2011 - 09:12.

Hee Martijn,

 

Top dat je zo vlak voor je vakantiereis nog even hebt gereageerd. Dat kenmerkt de bevlogen journalist.

Toch nog even een reactie, die je waarschijnlijk pas zult lezen als je weer in het land terugbent.

Laat ik voorop stellen dat ik een Tiger-fan ben. Al vanaf het begin. Iedere keer als-ie aan een wedstrijd meedoet, hoop ik dat-ie wint. Liefst met een zo groot mogelijke marge.

De 3 dvd box ‘Tiger’ heb ik door de jaren heen een aantal keren bekeken. Vooral die dvd waarop zijn mooiste overwinningen staan: prachtig.

 Natuurlijk hebben zijn slippertjes en zijn onbehouwen gedrag op de baan zijn imago geen goed gedaan. Eens. President van de VS zal hij waarschijnlijk nooit meer worden.

Misschien ook maar beter.

En dat die onoverwinnelijke uitstraling een paar jaar is weggeweest, ook eens.  

Is zoals je weet ooit eerder het geval geweest, toen hij de zegekar en half jaartje liet staan om een swingwijziging te laten inslijten.

Om vervolgens weer de ene overwinning aan de andere te rijgen.

Jij zegt: de andere spelers hebben massaal leren winnen. Ik zeg: niemand heeft de vrijgekomen plek van Woods kunnen innemen. Winnen is wat anders dan winnen van Woods. Het rommeltje van spelers dat de afgelopen tijd op nummer 1 van de wereldranglijst heeft gestaan, heeft verdienstelijke resultaten behaald, maar die ook afgewisseld met knullige cut-missers.

Is Mcilroy de nieuwe Tiger? Westwood? Kaymer? Donald? Hou toch op. 

Ik denk dat Tigers aureool van onoverwinnelijkheid straks weer als een griepvirus in het golfpeloton zal neerdalen. Al moet hij daarvoor natuurlijk wel eerst even winnen. Maar dat gaat zonder enige twijfel gebeuren. Laten we niet vergeten dat zelfs een trekkebenende, midden in een scheiding verwikkelde Woods, in april van dit jaar nog bijna het Groene jasje wist te pakken (hij werd geloof ik vierde).

Dat zegt voor mij genoeg.  

Tiger voelt zich aan de vooravond van de eerste ronde van het Bridgestone Invitational naar eigen zeggen sterker dan ooit. Solide in zijn balgevoel en voor het eerst in een lange tijd volkomen pijnvrij. Zijn doel is niet ‘kijken hoe het gaat’, of ‘even zien of de knie het houdt’, maar hij is naar eigen zeggen gekomen om te proberen dit toernooi te winnen. 

We gaan het zien. Ik zit  in ieder geval voor het eerst in lange tijd weer op een donderdag in de late uurtjes naar het golf op Sport1 te kijken.

En ik hoef je niet te vertellen dat ik hoop dat mijn Tiger wint van hoeheetieookalweer, diestilleduitser, dingesuitengeland en diemetdiekrulletjes.

Friso

Friso, het staat je volledig

Ingediend door Paehlig op wo, 03/08/2011 - 13:20.

Friso,

Het staat je volledig vrij een uitgebreide voorbeschouwing te schrijven over de return van Woods en je verwachtingen daarbij voor de (nabije) toekomst. Van mij hoef je die niet meer te verwachten vandaag, ik heb mijn pen diep onderin de la gelegd om hem daar pas over een paar weken weer uit te halen.

Nou vooruit, een kortje dan….

Bij de terugkeer van Tiger (de zoveelste)

De return van Woods. Hoe vaak hebben we dat al niet meegemaakt de afgelopen jaren? Maar anders dan bij de artiest die nog een open doekje komt halen, is het de vraag of het applaus ooit nog zo hard voor Tiger zal klinken als het ooit heeft gedaan.

In de eerste plaats zal niemand ooit vergeten wat er gebeurde voor deze blessure. Het breed uitgemeten persoonlijke drama, is in de eerste plaats vooral dat - persoonlijk - maar het heeft zijn aura van de op eenzame hoogte zich door niets en niemand uit balans laten brengende sporter, voorgoed aangetast. De mensen die eerst nauwelijks het lef hadden hun negatieve gevoelens over Tiger uit te spreken, staan nu te boe-en langs de touwen en hoe je het ook bekijkt: dat doet wat met een mens. Zelfs als je de jarenlang schier onoverwinnelijke Tiger Woods bent.

Meer nog dan de meervoudige affaire is Woods echter zijn onoverwinnelijke uitstraling kwijtgeraakt óp de baan. Nog niet eens omdat hij door blessures, swingwijzigingen en vormgebrek al ruim anderhalf jaar niet wist te winnen, maar meer nog om wat zijn afwezigheid met andere spelers heeft gedaan. Niet alleen hebben zij in zijn afwezigheid massaal leren winnen, ze zijn door dat winnen vooral ook de angst kwijtgeraakt. Angst om te winnen, maar meer nog de angst voor Tiger.

De overwinningen van een van de succesvolste golfers ooit werden lang niet alleen geboekt door goed spel, de allesoverdonderende aanwezigheid van Woods, die beklemmende ‘ik kom hier maar om één ding te doen’- uitstraling, die ‘deze belachelijke lange meervoudig brekende putt gaat hoe dan ook in de hole’- gedachte is weg, en die komt ook nooit meer terug.

Gaat Woods weer winnen? Vast en zeker. Gaat hij nog majors winnen? Het zou me zeer verbazen als hij er niet nog eentje wint. Wordt hij weer zo dominant als voorheen? Nee, dat geloof ik niet.

Maar een ding kan ik wel beloven. Als ik morgen in een of anders morsig Frans snelweghotel zit, het gezin in diepe slaap verzonken, ga ik echt op zoek naar een internetverbinding.

Even kijken of hij toch niet stiekem ‘gewoon’ bovenaan het leaderboard staat.

 

Vakantie? En Tiger dan?

Ingediend door Leunge op wo, 03/08/2011 - 12:42.

Martijn,

Heel leuk stukje over je vakantie maar we krijgen neem ik aan vandaag ook nog wel een voorbeschouwing op de comeback van Tiger Woods?

Sommigen denken dat hij nooit meer het niveau van vroeger zal bereiken, anderen (waaronder ik) zijn van mening dat zijn swingaanpassingen stuk voor stuk terecht zijn geweest en dat hij straks - mits blessurevrij -  gewoon door zal gaan met winnen.

Succes met schrijven,

Friso