Toverdrank

Een paar weken geleden werd het KLM Open gespeeld. Voor het eerst sinds de start van de Europese Tour slaagden maar liefst acht Nederlandse spelers erin het weekend te halen, en met een zesde, twaalfde en vijfentwintigste plaats deden ze het daarin nog allerminst onaardig ook.

Zoals dat nu eenmaal gaat in de sport was het direct hosanna. De acht waren het bewijs dat het Nederlandse golf echt in de lift zat. Hoezeer ik ook mee wil in die gedachtegang was ik voorzichtig. Zeker, de winst van Boeljon in Turkije en haar plaats in het Solheim Cup team is geweldig, Saxton laat op de EPD Tour leuke dingen zien met drie zeges op het satellietcircuit en Luiten en Derksen doen het verdienstelijk op het hoogste niveau.

Maar op de keper beschouwd kan je net zo makkelijk zeggen dat het overall wat mager is. Nog afgezien van het feit dat flink wat spelers gewoon een moeilijk jaar hebben, blijft het aantal overwinningen beperkt. En erger, het aantal keren dat er tot het laatste moment mee werd gedaan om de zege – dat moet het doel zijn, winnen is vervolgens de bonus – was beperkt. En worden sporters daar niet - niet in de laatste plaats door zichzelf - op afgerekend?

Maar toen kwam dat ene zomerse weekend in september, een weekend in de herfst die een golflente leek te beloven. Een weekend waarop de Nederlandse golfwereld vooral naar Ierland keek waar Boeljon geschiedenis aan het schrijven was.  Door haar aanwezigheid, door haar spel  en niet in de laatste plaats door haar winst in de singles tegen de nummer 9 van de wereld.

Maar in de schaduw van Boeljon bleek dit weekend van alles tot bloei te komen. Diep oranje bloei. Alsof er ergens een flesje toverdrank was gevonden dat van hand tot hand ging onder de Nederlandse golfers waardoor alles wat ze aanraakten in goud veranderde. Het begon nog voorzichtig met een gehaalde tweede fase van Qualifying School door de steeds meer uit het dal klimmende Taco Remkes en een tweede plaats in het Dinard Open op vrijdag door Marjet van der Graaff.

En toen was het weekend - laat staan de zondag – nog niet eens begonnen.

Bij het krieken van de dag won Guido van der Valk een wedstrijd in Azië, aan het begin van de middag won Daan Huizing de titel in het Turks Amateurkampioenschap, tot het eind van de middag was Joost Luiten zeer kansrijk in het Oostenrijks Open en Christel Boeljon won tegen het vallen van de avond haar partij én de Solheim Cup voor en met Europa.

Drie zeges, één tweede en twee derde plaatsen in één weekend. Het zijn cijfers waar we normaal gesproken alleen binnen de schaatssport wel eens mee te maken hebben.