Nunspeet - het verslag

Het stukje die je wist dat je zou moeten schrijven…  Maar ja, zo vreemd is dat ook weer niet als je met 41 punten (slechts, want nog drie strepen ook…) het clubhuis binnenkomt. Het is een cliché, maar al vaker gezegd: soms heb je van die dagen dat alles klopt.


Keer of vier, vijf een boom geraakt (hoe kon dat ook anders op deze schitterende, maar soms behoorlijk ingewikkelde baan). En in plaats dat die bal zoals gebruikelijk diep het bos induikt of ergens terecht komt waar ie onspeelbaar was, lag het gedimpelde exemplaar nu steevast keurig midden op de fairway. Bal richting rough? Ach, geen nood, een lekkere bounce op toevallig het enige steentje dat er lag en weer vrolijk verder vanaf het kort gemaaide gras.  Toegegeven, er zaten ook gewoonweg briljante schoten bij. Al zeg ik het zelf. Approaches die uit een boekje kwamen en je zelf versteld doen staan. 

Want dat ik zonder veel verwachtingen naar het Rijk van Nunspeet was getogen mag wel duidelijk zijn. De hele week ervoor met een stevige griep in bed doorgebracht en nog steeds herstellende had ik niet het idee dat ik er na zo’n golfloze periode veel van zou bakken (overigens vandaag toch maar even dokter opgezocht en het blijkt ‘gewoon’ een fikse longonsteking te zijn…).

 

De voorzienigheid koppelde me na vele afzeggingen niet aan Christian (die overigens op het Rijk van Nijmegen stond en dus pas na vijf holes en een aantal snelheidsboetes later kon aanhaken…) en Leo. Maar wedstrijdleider William, die met fikse wallen onder z’n ogen verklaarde dat hij nog tot diep in de nacht had zitten puzzelen om alle afzeggingen te verwerken in een leuke startlijst, had bedacht dat ik dan maar met Rob van den Dobbelsteen én Sonja van de Rhoer moest spelen. Notabene de twee kemphanen die al sinds het begin van de competitie van dit seizoen om de leiderspositie knokken. Nou, daar wilde ik wel even aan laten zien hoe de verhoudingen liggen… 

Met het zweet op m’n rug lukte dat wonderwel. Ondanks het feit dat het niet zo maar een ‘baantje’ is. Het Rijk van Nunspeet mag er zijn. Voor mij was het een ontdekking, een die ik graag nog eens over wil doen met een stel (andere) vrienden. Want wat lag ‘ie er mooi bij. En wat een leuke afwisselende holes. De baan lag me klaarblijkelijk, want ondanks een valste start op de eerste hole met een streep, scoorde ik in totaal naast de gebruikelijke (dubbel)bogeys zeven parren en een birdie, die tevens de neary bleek. Lekkere greens waar goed op te putten viel en de puttjes die vielen dan ook. 

Overigens ook voor de winnaar in de A-categorie, want Leo van de Ruit kwam met maar liefst 38 punten binnen. Hij heeft zich samen met zijn leraar ten doel gesteld nu eindelijk eens bij de de laatste acht te komen voor de Mazda Masters. Het gaat ‘m goed af. Er was heerlijke catering in de baan, de vlaggetjes waren van de sponsor Barenbrug - onze Madelon werd node gemist! - die bij monde van graskenner Jan van den Boom nog een verhandeling hield over een nieuw graszaadje dat ons allemaal nog beter zal laten golfen!

Kortom, een fijne dag waarvan ik er dit seizoen nog een paar hoop te hebben. De handicap is inmiddels al verlaagd en ik hoop die op Toxandria wederom waar te kunnen maken!

 

Ron Peereboom Voller

cleardot.gif