Martijn Paehlig

Het oude Nederlandse gezegde ‘As is verbrande turf’ wordt ook wel gebruikt om te zeggen dat als we iets nu zus of zo gedaan hadden, dat het dan allemaal heel anders gelopen was. Als als spijt dus terwijl we dondersgoed weten dat spijt verloren energie is. Aan als heb je helemaal niets. En aan ALS al helemáál niet.

 lees verder »

Dat onmiskenbare geluid dat alleen te horen is bij bepaalde slagen van een van de allerbeste golfers ooit, is terug. Je hebt beschaafd applaudisseren. Je hebt enthousiast juichen. En je hebt de Tiger Roar. Eindelijk rolt hij weer over de fairway.

 lees verder »

Wat zal de opkomst bij de gemeenteraadsverkiezingen zijn? Een procentje of vijftig? Veel meer zal het wel weer niet zijn. Echt warmlopen voor het lokale bestuur doen we niet (meer). Hoe anders is dat als we mogen stemmen bij onlineverkiezingen. Zonder stemplicht is de animo om onze mening te laten tellen enorm. De politieke partijen hebben er niets aan, maar onze sporters varen er wel bij.

 lees verder »

Met enige regelmaat komt er op de redactie post binnen met daarin het vriendelijke doch dringende verzoek wat minder over Joost Luiten te schrijven. Of, nou ja, vriendelijk…

 lees verder »

En? Wat wil jij dit jaar allemaal bereiken? Heb je daar nog over nagedacht?’, vroeg een professional in opleiding me enkele dagen geleden na een stormachtig rondje golf. ‘Wil je beter worden, een lagere handicap, meer plezier?’ Ik viel stil, murmelde wat over misschien wat meer oefenen en toch eens die handicap verlagen, maar het werd me al snel duidelijk dat dat niet de antwoorden waren waar ik mee weg ging komen.  lees verder »