Martijn Paehlig

 

Ik schrijf over golf. Full-time. Méér dan full-time zelfs. ‘Kan je daar echt zoveel over schrijven?’, krijg ik nog wel eens te horen. Ja dus. Met gemak. Over banen, toernooien, hoe het moet of waar en waarmee het kan, aan onderwerpen nooit een gebrek. Al zou ik best eens ergens anders over willen schrijven. Zeker vandaag zou ik mijn pen het liefst in een potje rood-witte inkt dopen of rook uit het toetsenbord laten komen over een andere balsport die me na aan het hart ligt.

 lees verder »

Golf is altijd al een raar spelletje. De ene dag is alles geweldig, de volgende dag raak je geen pepernoot. Zo kom je fluitend aan een bufferscore, dan weer blijkt honderd slagen een onneembare barrière. En dat is dan nog in strokeplay en stableford. In matchplay kan het allemaal nog veel gekker.

 lees verder »

Het is het ergste brandmerk dat je als golfer kan krijgen. Eenmaal aangemerkt als valsspeler – of dit nu terecht is of niet – sleep je de rest van je leven een stempel mee. Al gloort er hoop.

 lees verder »

Vraag aan een kind op de lagere school wat hij later wil worden en in de jongste groepen vliegen de brandweermannen, politieagenten, zusters en juffen je nog altijd om de oren, terwijl er in de hogere groepen ook wat maatschappelijk minder zichtbare beroepen bij komen. Welk ambt je in geen enkele leeftijdscategorie hoort? Politicus.

 lees verder »

Op 24 juni, ruim zeven maanden geleden, schreef ik mijn laatste blog op deze plek, vast van plan de pen neer te leggen en het stokje door te geven aan een volgende nvgj-er. Het werd juli, het werd augustus, zomer en herfst kwamen en gingen, zelfs de winter loopt alweer op zijn laatste benen. De seizoenen vlogen voorbij, de wereld veranderde, maar wat niet veranderde was die ene kop rechts op de homepage

De laatste’ stond er. En bleef er staan. Niemand pakte het stokje op, dus zal ik zelf dan maar weer?

 lees verder »