Martijn Paehlig

31 december is hét moment waarop mensen zich voornemen volgend jaar tal van kwalijke gewoontes af te zweren, maar ook na de zomervakantie hopen/wensen/denken velen het allemaal anders te gaan doen. Mijmerend voor het vakantiehuisje, met een lekker glaasjes lokale wijn in de buurt, worden tal van plannen gesmeed voor de rest van het jaar, de rest van het arbeidzame leven, de rest van het leven überhaupt.  lees verder »

Natuurlijk is sport maar een spelletje, helemaal waar, maar degene die dat zegt snapt er tegelijkertijd geen bal van. Bij weinig komt emotie meer naar boven dan bij sport. De doos met tissues heb ik misschien niet zo heel vaak nodig, een keertje extra slikken komt regelmatig voor.

 lees verder »

Mijn kinderen zijn van de Netflix-, Youtube- en Spotify-generatie. Hoewel er in huis altijd wel een radio aan staat, lukt het maar nauwelijks ze voor dit ouderwetse medium te interesseren.  lees verder »

Het lijkt me niet makkelijk om nu Tiger te zijn’, schreef iemand ergens op een van de social media. Het was, naast heel veel hoon, een van de voorzichtige steunbetuigingen – althans, zo interpreteerde ik het – aan het adres van de voormalig nummer 1 van de wereld nadat de gevallen wereldster opnieuw voor het oog van de wereld te kijk stond nadat zijn mugshot viraal was gegaan.

 lees verder »

 

Ik schrijf over golf. Full-time. Méér dan full-time zelfs. ‘Kan je daar echt zoveel over schrijven?’, krijg ik nog wel eens te horen. Ja dus. Met gemak. Over banen, toernooien, hoe het moet of waar en waarmee het kan, aan onderwerpen nooit een gebrek. Al zou ik best eens ergens anders over willen schrijven. Zeker vandaag zou ik mijn pen het liefst in een potje rood-witte inkt dopen of rook uit het toetsenbord laten komen over een andere balsport die me na aan het hart ligt.

 lees verder »