HORE!

Brengt het nieuwe jaar ons (golfers) niets dan goeds? Wordt er eindelijk drastisch gesneden in - voor velen ondoorgrondelijke, maar door slinkse machinaties van de spelers van het edele spel veroorzaakte - regelboek? Kunnen we, na de Telefoongids, ook het naslagwerk van the Old & Ancient verscheuren?  lees verder »

NVGJ-nieuwjaar.jpg

Mijn welgemeende felicitaties, ik herhaal ze na gisteravond nog maar even, voor de winnaar van de Golf Pers(oeuvre-)Prijs, het in steen gebeitelde boegbeeld van de Nederlandse golfjournalistiek, Jan-Kees van der Velden.
Hij was, is en blijft voorlopig nog wel even (zo verzekerde hij me met stelligheid) de toftse peer van onze golfende community. Ik voel me als runner up dan ook geenszins de pisang in de fruitmand met Golfpersprijs-kandidaten.
Maar hoe maak je van de nood, het niet winnen van de Golfpersprijs, toch nog een deugd?
Ach, altijd nog goed genoeg voor een kerstkaart, toch?

Ik wens iedereen een fantastisch 2018 en veel nieuwe rondes met nieuwe kansen.

Ruud Taal

Dit is geen zeikstukkie. En toch gaat het over de Golfpersprijs.
Alle inspanningen van de organisatie ten spijt is het enthousiasme tot inzenden voor onze eigen ‘media’-prijs (de betekenis van het woord ‘pers’ is door de jaren in verregaande staat van ontbinding geraakt) niet om over naar huis te schrijven. Er wordt gemord. Het vlammetje waarmee de kaars brandend wordt gehouden flikkert in een flauwe wind.

 lees verder »

c-RuudTaal-Hubertus.jpg

Ook de NVGJ blijkt niet geheel gevrijwaard te zijn gebleven van de perikelen rond slipjesjager Harvey Weinstein. Waartoe een ingezonden brief van een der leden al niet toe kan leiden.
Het woord slipjacht vind ik in dit geval een volkomen abjecte associatie, maar bij het vernemen van alle vunzigheden was mijn creatieve geest eenvoudig niet in de fles te houden en herinnerde mij mijn jonge jaren als fotograaf (joy’s are forever, nietwaar?).   lees verder »

RTAAL-handicarts.jpg

Naarmate het einde van het golfseizoen dichterbij komt wordt het meer en meer dringen aan de handicart-balies van de ons zo gastvrije golfbanen. De sleet zit er duidelijk in. De verborgen gebreken worden steeds zichtbaarder. Pijntjes aan stramme ledematen, die tot nu toe onder het genot van een lekker temperatuurtje op bikkelhardige wijze werden gedragen (of gewoon niet werden gevoeld), beginnen zich naarmate de zon zich meer naar het zuidelijk halfrond verplaatst meedogenloos te manifesteren. De discussie over het eigen risico in de zorg is voor sommige clubgenoten dan ook helemaal niet meer aan de orde. Gewoon opgebruikt.  lees verder »