Sorry

Excuses maken gaat niet iedereen even gemakkelijk af. De door Elton John geschreven smartlap ’ Sorry seems to be the hardest word’ bevat in elk geval één waarheid als een koe. Sorry zeggen kost soms enorm veel moeite. Al is de ene sorry de andere niet.

‘Sorry! Ik heb duidelijk mijn dag niet’, zei onze flightgenoot onlangs nadat hij de zoveelste bal de diepe rough in had getopt. Om daar, toen we door diezelfde rough op zoek waren naar zijn bal aan toe te voegen ‘Ik vind dit echt heel erg, sorry, sorry.’

Het waren de zoveelste sorry’s van de dag. Niets lukte bij hem en waar hij eerst nog manmoedig lachend de slechte slag van zich afschudde, begon hij zich meer en meer uit te putten in excuses voor zijn slechte spel, het oponthoud, het voortdurende zoeken. Moest ik hem nu zeggen dat ik, liever nog dan dat hij een goede bal zou slaan, wilde dat hij ophield met zich te excuseren?

Toen onze jongens klein waren – en de overbrenging van normen en waarden in volle gang – waren er een paar dingen die er voor ons uitsprongen. Eerlijk zijn. Een beetje beleefd ook. Begrip voor de standpunten van een ander. Altijd dankjewel zeggen als je iets krijgt. Hoewel het soms met horten en stoten ging (ik heb ooit een plakje worst teruggegeven aan de slager omdat junior weigerde dankjewel te zeggen, geen aanrader voor de weg terug naar huis, decibeltechnisch gezien.) denk ik dat het over het algemeen wel aardig gelukt is met die opvoeding.

Zéker als het aankomt op het aan kunnen bieden van je excuses, een andere belangrijke pijler in huize P. Of je nu expres iets lulligs hebt gedaan, gezegd of geschreven, of per ongeluk iemand gekwetst hebt, hoe moeilijk is het om even sorry te zeggen? Als erkenning dat hetgeen je – al dan niet per ongeluk of expres – zei of deed. Natuurlijk zullen er af en toe niet gemeende buutvrijbriefjes bij zitten, maar over het algemeen is er het besef dat wat gezegd, gedaan, gebeurd is anders had kunnen, mogen, moeten gaan, en is er het besef dat de uitkomst niet voor iedere betrokkene even prettig als even prettig is ervaren. Dat leerden we onze jongens dus en tot op de de dag van vandaag horen we ze het regelmatig zeggen.

Het is echter verbijsterend hoeveel moeite het veel mensen kost om die excuses aan te bieden. Onder het motto dat het toch niet expres werd gedaan, dat de ander zich het niet zo aan moet trekken of dat juist hij (of zij) fout zit, etteren kleinigheden soms jaren door, hollen ze vriendschappen en familiebanden van binnenuit uit, net zo lang tot er niet meer gesproken wordt en er alleen nog omgezien wordt in wrok. En waarom? De vijf letters zijn zo uitgesproken, de kou daarmee veelal snel uit de lucht. Sorry.

Al is er dus een sorry die ik niet meer wil horen. Die voor de slechte golfronde of slag. Omdat het nergens voor nodig is. Omdat ik niet snap waar je nu eigenlijk je excuses voor aanbiedt. Omdat je er noch jezelf, noch een ander mee helpt. Omdat iedereen zijn dag wel eens niet heeft. Omdat niet iedereen even goed is. Omdat.., nou ja, om zoveel redenen dus.

Sorry, maar zo denk ik daar nu eenmaal over.