Winterstop

Als zondagavond op de belachelijk lange achttiende hole van The Blue Monster op Doral de laatste putt valt van het WGC Cadillac Championship, komt daarmee een einde aan de langste toernooiloze periode van het jaar.

Tussen het seizoen 2010 en het toernooi 2011 zit zegge en schrijve precies één week rust. Het loont nauwelijks de moeite om tussen de seizoensfinale in Dubai en de seizoensopener in Zuid-Afrika naar huis te gaan. Ook het kerstdiner en de oliebollen moeten vlot naar binnen worden geschoven in de twee weken die de winterstop duurt.

Nee, dan de periode na de wedstrijden in de woestijnstaten. Vanaf de Desert Swing tot de eerste reguliere wedstrijd van de Europese Tour zit gewoon een gat van een maand. Een maand! Het is dat er voor ons golfvolgers ook nog een Amerikaanse Tour is want anders zou je van gekkigheid niet weten waar je het over moet hebben toch? Om nog maar te zwijgen van de spelers wier ranking zo laag is dat ze ook niet mee mogen doen in Dubai, Qatar, Bahrein of Abu Dhabi, voor hen  duurt de verlengde winterstop écht lang.

Een speler als Tim Sluiter zag zijn laatste bal op de Europese Tour al half januari in de hole verdwijnen. Als hij in het derde weekend van maart in Italië weer mag starten op het hoogste niveau heeft hij er bijna twee maanden zonder competitie op zitten. Goed, hij speelde – en won – tussendoor een trainingswedstrijdje  in Spanje, maar hij stond net als veel andere lager geplaatste spelers lang aan de kant als het om het echte werk ging.

Dat er in de oliestaten veel geld te verdienen valt is mooi. Dat in de weken nadien kort achter elkaar twee World Golf Championships worden gespeeld is goed voor de bezetting van het veld en de mannen die hun positie op de worldranking vast willen houden. Voor de spelers die nog niet in het bezit zijn van een goede categorie of die nog niet zo hoog op de wereldranglijst staan is er echter maar weinig lol aan deze periode.

Er is maar één oplossing: een plekje bij de beste 64 van de wereld zien te veroveren.

Nog een paar nachtjes slapen, dan hebben Joost Luiten, Robert-Jan Derksen, Maarten Lafeber, Floris de Vries én Tim Sluiter de kans weer om voor het eerst in de geschiedenis een Nederlandse golfer tussen de elite te krijgen.  Het volgende WGC is pas in augustus. Dat zijn nog zo’n twintig weken met bijna elk weekend een wedstrijd. Tijd zat?