Westwoud - het verslag

 1 mei. Voor mij een bijzondere dag, om meerdere redenen. Precies op de dag af een jaar geleden werd ik voor een kleine maand opgenomen in het VU-ziekenhuis. Ik kon mij nauwelijks nog bewegen door diverse gewrichtsontstekingen.

En nu, een jaar later, uit de as herrezen en weer aan het golfen, op Golfbaan Westwoud. Deze keer zonder Pim Donkersloot in de auto, dus ik was mooi op tijd. Dezelfde Pim waar ik komende woensdag tegen ga spelen voor de Javaanse Jongens Cup. Voor de nieuwe leden: dat is al jaren het vaste sigarettenmerk van onze Aleid. Matchplay dus. Maar dit terzijde.

 

De dag begon al goed. “Heb je weer die lelijke trui aan?” zei mijn vrouw, terwijl ik klaar stond om te vertrekken richting Hoorn. Inderdaad ze had gelijk, een lelijke trui, maar ooit gekocht op Carnoustie, waar ik onder andere met Ruud van Breugel en Friso Leunge een paar superdagen beleefde. Wij hadden Friso uitgenodigd als presentje voor zijn huwelijk met zijn Corien. Maar dit terzijde.

 

Westwoud: nooit eerder geweest, wist niet eens dat daar een golfbaan lag. Tot mijn verbazing eerst nog langs de nodige bollenvelden, zeer fraai in felle kleuren. Maar dit terzijde.

 

Ja en dan de wedstrijd. Samen in een flight met Rob Hoogland en Andy Houtkamp. Deze mannen maakten beiden gewag van het feit dat zij beiden steeds vaker op straat worden herkend. Toch raar voor een kranten- en een radioman. De oorzaak ligt in het feit dat zij vaste columnisten zijn geworden van Golfers Magazine. En die bekendheid komt dan weer doordat hun hoofden werkelijk briljant getekend boven hun columns staan. Als de tekeningen van hun hoofden in het komende nummer zouden worden omgewisseld, zou niemand dat opmerken, vermoed ik. Maar dit terzijde.

 

En dan de wedstrijd. Mijn laatste krachtmeting op Harderwijk was geen succes: 23 punten. En nu dan 34. Reden: Stuart Matthie. Een golfpro uit Engeland, die in 1998 nog heeft meegespeeld op de Dutch Open en nu op de Hoge Dijk werkt. Een paar keer per jaar neem ik bij hem een opfrissingslesje van een uur.  Even weer de foutjes eruit en gaan met die banaan. Maar dit terzijde.

 

Westwoud bleek overigens een verrassend leuke baan, vooral de tweede negen met heel veel hoogteverschillen en met pieken en dalen voor ons alle drie.  Alhoewel alle drie? Westwoud, ooit gebouwd op een afvalberg. Waar heb ik dat meer gehoord?  Maar dit terzijde.

 

Pieter Landman