Weer niet, weer niet.....
Het zingt nog steeds door mijn hoofd. Het lied gezongen door Conny Stuart in Ja zuster, nee zuster: „Zeur niet” maar dan met de woorden: „Weer niet, weer niet, weer niet…”.
Hoe is het toch mogelijk dat wij 10 jaar op rij verliezen van de Duitsers? Ik denk dat ik wel weet hoe dat komt. Wij maken ons iedere keer veel te druk over deze jaarlijkse battle. Lees de diverse e-mails maar na over dit heethangtaboe (vrij naar W. van Kooten), we maken ons druk over de kleding, wel of niet oranje, wie zit wel in het team en wie niet. Kortom: we zijn telkens veel te veel opgefokt.
Kijk ook maar eens naar de traditionele groepsfoto: links een klein groepje ontspannen, bijna verveeld ogende Duitsers, rechts een bonte verzameling zeer uitbundige NVGJ-ers, sommige als carnavalsgangers uitgedost in alle mogelijke tinten oranje.
Afgedroogd werden we dit jaar, na vorig jaar nog een verdienstelijk gelijk spel maar net als bij de Rydercup bleef de beker toen in Duitsland. En daar sta je dan als voorzitter. Ik had mijn zorgvuldig gecomponeerde overwinningsspeech al klaar liggen: „Beste aanwezigen, nog maar net voorzitter en nu al de overwinning. Een zoet dat Charles en Leo nooit hebben mogen smaken”
Ik wilde zelfs de vergelijking maken met Jan Kuperus, maar liefst 15 jaar voorzitter van de Vereniging De Friesche Elf Steden (van 1969 tot 1984), die nooit een wedstrijd onder zijn leiding heeft kunnen organiseren. In 1984 werd hij opgevolgd door Jan Sipkema en een jaar later op 21 februari 1985 werd de tocht der tochten eindelijk na 22 jaar weer gehouden en vervolgens een jaar later wéér.
Toch was onze golfwedsrijd weer een prachtig evenement. Super georganiseerd door o.a. Evelien, Francesco, Hans, Madelon en William, maar vooral ook door het hele team van Sander van Gelder.
Buggy’s die op naam klaar stonden werden in orde gemaakt, drooggeveegd, klaargezet en van drinkwater voorzien, nooit eerder zo meegemaakt. Golftassen werden naar de diverse holes gebracht vanwege de shotgunstart. Catering op de baan op twee plekken met heerlijke drankjes en hapjes. Een schitterende baan met mooie en - voor velen té - snelle greens.
Daarna lekker borrelen met een hapje en toen naar het restaurant, waar een live band voor ons speelde en wij konden genieten van een bijzondere Indonesische maaltijd. Prachtige prijzen en uiteindelijk nog dansen en polonaise toe. En bij het vertrek nog een tasje met prachtige brochures over Van Gelders ambitieuze plannen en een foto van je eigen flight als herinnering.
Wat een perfecte organisatie: weer een hoogtepunt in de annalen van onze NVGJ.
Het enige minpuntje: we verloren, maar dat wisten we eigenlijk al voordat er ook maar één bal geslagen was. En hoorde en las ik hier en daar toch nog kritiek? Die leden moeten op een ander feestje zijn geweest.
Pieter Landman
|
Zeur Niet
Geachte Voorzitter,
de door U aangehaalde strofe uit het lied „Zeur Niet”, van wijlen Connie Stuart komt niet uit „Ja zuster, Nee zuster”. Mevrouw Stuart heeft nooit in deze serie gespeeld en kan het dus nooit gezongen hebben. Het lied dat special voor haar door Annie M.G.Schmidt werd geschreven komt uit de musical: „Heerlijk duurt het langst”. Naast „Zeur niet” werd ook „Op een mooie Pinksterdag” uit deze opvoering een bekend en veel gedraaid lied.
Het is zaak om de feiten in het juiste licht te bezien en niemand tekort te doen, ook in een column.
Groet
Ronald Speijer
Feestje
Heerlijke debuutcolumn, Pieter. Enne… ik was op hetzelfde feestje als jij!