Nederlandse Vereniging van
Golfspelende Journalisten

Eerder verscheen op deze site al een foto van Willem van den Elskamp als winnaar van de NVG-wedstrijd op Bergvliet te Oosterhout. Hij schreef ook een een verslag van die dag.

VERSLAGJE VAN TWEEDUIZEND WOORDEN OVER DE NVG-DAG 2011

KOP: Geen mooiere baan dan een golfbaan

Door Willem van den Elskamp

INTRO:

Eigenlijk verklapte hij al een beetje de uitslag, toen hij mij vóór het diner mijn toebeet: ”Jij schrijft wel een verslag, hè”. Dreigend voegde hij eraan toe: ”Drieduizend woorden is wel het absolute minimum”. En ja, toen eenmaal bleek dat ik deel uitmaakte van de winnende flight. kwam hij nog ’ns langs. En vlak voor-ie wegging nog een keer. Dus daar gaan we dan maar.

PLATTE TEKST:

Maar ja, d’r moet af en toe ook nog een beetje gewerkt worden. En de dagelijkse was moet op zo’n mooie dag als vandaag ook nog aan de waslijn (”Wat is het meest milieuvriendelijke apparaat in een huishouden? De waslijn! Want die werkt uitsluitend op zonne-energie en wind-energie”).

Zo is het inmiddels zaterdagochtend tien uur geworden. Zoals altijd staat de TROS Nieuwsshow van Hilversum 1 aan. De boekbesprekingen leiden wel een beetje af. Maar ik heb me voorgenomen om tussen tien en twaalf wel effe gauw minimaal een paar duizend woorden uit mijn ergonomisch gevormde toetsenbord te rammen.

Één letter verschil

Wat is de aanleiding? De NVG (Nederlandse Vereniging van Golfaccommodaties) heeft - zoals dat al enkele jaren het prettige geval is - de leden der NVGJ (het scheelt tenslotte maar één letter) uitgenodigd voor een wedstrijd op een mooie baan. Samen een rondje lopen met de leden der NVG. Wat is er nou aangenamer, fijner, gezelliger, leuker, prettiger?

Twee jaar geleden was ik er ook bij. Toen speelden we op De Scherpenbergh. Ik smaakte daar het genoegen in een flight te zitten met de moeder van Tim Sluiter, ook bekend als de dochter van Ferry Fransen van Arke Reizen. (Mignon Buls en ondergetekende kunnen nog enige sappige anekdotes opdissen rond de persreis van Arke in november 1980 bij de opening van BarbaCan op Gran Canaria.)

Handen schudden

Dit keer genoot de NVG voor deze jaarlijkse golfdag gastvrijheid op de nog vrij nieuwe 18 holes plus negen holes par drie baan op het landgoed Bergvliet aan de noordkant van Breda.

Bij aankomst stond het NVG-bestuur keurig in het gelid de gasten op te wachten. Sommigen onder ons kenden hen nog van de onlangs verspeelde NGF-golfdag op de Pan. Dat was dus een hernieuwde kennismaking annex handen schudden met Jacqueline Lambrechtse, voorzitter der NVG, en drs. Lodewijk Klootwijk, directeur van de NVG.

En zie, daar komt ook Gerard Jol, de architect van de baan binnenlopen. Hij speelt gezellig mee en hoopt natuurlijk de nodige complimenten en wellicht ook een paar kritische opmerkingen over zijn ’kindje’ uit onze monden te vernemen.

Usual suspects

Van onze NVGJ is een flink deel van de ’usual suspects’ aanwezig. Uiteraard ’el presidente’ Pieter Landman, onze chef-scorebord Ronald Speijer (hij is de ’hij’ uit het begin van dit stukje), Ron Buitenhuis (heeft weer leuke optredens voor de boeg, vertelt hij met gepaste trots in de kleedkamer), Ruud Taal, die - zo weten we intussen - een even getalenteerd fotograaf als columnist blijkt te zijn, mijn Maastrichtse stapmaat André Vermeulen, die nog wat spannende stories ten beste geeft aangaande ons beider hobby, niet zijnde het edele golfspel, maar wel die andere vrolijke vrijetijdsbesteding, waarbij het uiteindelijk de bedoeling is dat er iets in een gaatje belandt…

Spiritueel denken

Kijk, daar is ook Marijke Brouwer weer ’ns. Zij vertoeft in het gezelschap van de penningmeester van De Stippelberg. ”Als je iets wilt weten over de financiën van De Stippelberg, kun je bij hem terecht”. Dat is een fijn aanbod, Marijke. Maar waarom zou ik in vredesnaam iets willen weten over de financiën van de Stippelberg. Ik weet niet eens hoe mijn eigen financiële reilen en zeilen in elkaar steekt…

Toen ik onlangs tijden de Gazelle Classic met Marijke Brouwers mocht spelen, vertrouwde zij mij toe dat ze een cursus volgt omtrent een of andere vage, zweverige, overbodige Jomanda-achtige onzin. (Als dat geen pleonasme is…)

Heerlijk, zo’n ontboezeming op hole 1. Ik heb Marijke er de rest van de dag op de Keppelse mee kunnen plagen. En haar nog eens uitgelegd dat elke vorm van spiritueel denken - of het nou gaat om religie, het geloof in een god, allah, boeddah, shiwah, de Maagd Maria, Lou de Palingboer, de hemel, het walhalla, nirwana, sangri-la, sterrenbeelden of wat voor nonsens dan ook -, varieert van flauwekul tot pure volksverlakkerij. Ze vertrok ijlings naar Spanje…

Vier vrouwspersonen

Van de vrouwenvleugel van ons edele golfgenootschap maken vier gratiën hun opwachting: Mignon Buls (eigenlijk geen spat veranderd sinds ze dertig jaar geleden de redactiekolommen van ’Tussen de Rails’ vulde), Hilda van Doorn (beroemd geworden dankzij de tophit van Hermen van Keeken: Hilda loop toch niet zo snel), Anneke van Lennep (die ooit via de tv op zacht-gevooisde toon de meest verschrikkelijke politieberichten de huiskamers in slingerde) en Madelon Barenbrug (die tijdens het NVGJ-oudejaarsdiner van eind 2000 in hotel Excelsior in haar zwarte robe met lage hals een verpletterende indruk op de aanwezigen maakte).

Neem maar van mij aan dat als de Rubens hedentendage nog actief zou zijn, hij er een lief ding voor zou overhebben om deze vier vrouwspersonen met hun voluptueuze contouren in al hun fantastische fraaiheid op het strak gespannen canvas vast te leggen. Waarna het meesterwerk wellicht te koop zou zijn bij Galerie Jaski in het Amsterdamse Museumkwartier.

Texas Scramble

Met de spellingscontrole annex woorden- en zinnenteller annex Flesch Reading Ease Score even checken hoe ver ik ben. Gelukkig, de eerste duizend woorden zitten er bijna op. En ik ben een dik uur bezig.

De ontvangst door de NVG en de golfclub Landgoed Bergvliet is allervriendenlijkst. Als ’koffiebroodje’ is er koffie met keus uit een brownie danwel een stuk kersen- of aardbeienvlaai.

De golfwedstrijd speelt zich af volgens de beginselen van het Texas Scramble. Op een bord staat de flightindeling vermeld. André Vermeulen ziet dat hij moet spelen met iemand die handicap 0,0 heeft. Toevallig ken ik die scratchspeler. Het is Bob Hesselman. Sinds begin dit jaar is hij manager van de golfbaan Harderwold, waar ik al bijna een heel golfleven lid ben. En waar ooit ook Anneke van Lennep (toen nog Anneke Bakker) op de ledenlijst stond, evenals Lia Grooters. ”Hij is dan wel pro, maar speelt zelden een rondje scratch”, kan ik André Vermeulen troosten. Alhoewel troosten…. Zo’n handicap 0,0 brengt natuurlijk wel de gemiddelde handicap van een flight onaangenaam omlaag.

Ik ben ingedeeld bij de van oorsprong Ierse John King, handicap 15. John werkt bij de EGCOA in Amsterdam. Hij heeft het beste verhaal van iedereen, denk ik. In zijn jongste jaren zat hij namelijk samen met ene Rory McIlroy in de Ierse jeugdselectie. ”Rory was zo groot (John houdt zijn hand ongeveer een meter boven de grond) en had zo’n grote bos krullend haar (John geeft ongeveer een kubieke meter haar aan). Rory speelde met verlengde stokken en sloeg verder dan iedereen van de jeugdselectie”. Dit vooral tot frustratie van de oudere jongens, zoals John.

John hield de golfsport op een gegeven moment voor gezien, trok naar Amerika, woonde twee jaar in Australië en zit nu een tijdje in Amsterdam. Klein probleem: zijn golfspullen liggen nog ergens elders op de wereld, evenals zijn golfschoenen. Hij speelt vandaag dus op sneakers en met een setje stokken dat hij geleend heeft in de golfshop van Bergvliet. Dat zullen we weten.

Een andere flightgenoot is Paul, manager van de twee jaar geleden geopende golfbaan in Teteringen, hemelsbreed luttele kilometers van Bergvliet. Hij is tevens de broer van de eigenaar van Teteringen.

Gemotoriseerde ballenjongen

Golfmaatje drie is John Smith, ex-voorzitter van de golfafdeling van de negen holes golfbaan DSV Concordia. (DSV is een omnisportvereniging, waar ook voetbal, tennis en cricket wordt gespeeld.) Deze John heeft wegens darmklachten net een chemo-kuur afgerond en rijdt in een buggy. Dat komt goed van pas: hij kan steeds met de buggy de afgezwaaide ballen in de rough zoeken en oprapen. Zelden zo blij geweest met een gemotoriseerde ballenjongen.

Met twee Johnen in de flight zit je met een kreet als ”Nice shot John” vaak goed….

We starten op hole dertien. Dat is een pokkenend lopen. Onderweg naar de starthole kunnen we onze flightcaptain, Ierse Johnny, even bijpraten over de regels. We moeten namelijk van alle vier de flightmakkers minimaal vier keer het teeshot nemen als ’beste bal’. John geeft zichzelf en ons allemaal een letter: A, B, C en D. Dat is efficiënt werken. 

Op het gebied van Texas Scramble ben ik ervaringsdeskundige. Op uitnodiging van Jur Raatjes, de PR-manager van Mazda Nederland en sinds een paar jaar sponsor van de Mazda Masters binnen de NVGJ, deden Madelon Barenbrug, vriend en collega Hans van Sunder, Jur zelve en Ik-zei-de-gek onlangs mee aan een wedstrijd voor het goede doel op De Scherpenbergh. De wedstrijd was op touw gezet door Dave Stenfert Kroese namens de Rotary Utrechtse Heuvelrug, waar Jur Raatjes lid is. Onze flight won die wedstrijd met – als ik me goed herinner – negen birdies en negen parren. De eerstvolgende flight speelde slechts één of twee onder par.

Het leuke van Texas Scramble is dat het golfspel, dat toch een puur individuele sport is, ineens een teamsport wordt. Tijdens de wedstrijd op Bergvliet bedenken we een soort strategie. Ik ben de oudste van de flight, neem mijn verantwoordelijkheid en zeg dat ik steeds wel als eerste wil afslaan. ”Dan weten we vast wat we hebben”. Dit resulteert erin dat  ik na acht holes al de vier noodzakelijke kruisjes achter mijn naam heb staan. Ierse John kan moeilijk met zijn geleende driver overweg. Op de eerste paar holes slaat hij de bal wel ontiegelijk ver, maar steeds op de verkeerde fairway. Eén keer komt dat goed uit, omdat we dan een flink stuk naar de vlag kunnen afsnijden. Doorgaans schieten we er weinig mee op.

Vijf birdies

Gelukkig kan hij met zijn ijzers en putter wél toveren. Zodat we de enkele keer dat we op een par vier niet in twee slagen op de green te liggen (op de par vijf mutatis mutandis in drie slagen) hij met een prachtig chip of lange putt van buiten de green de bal nog op minder dan een halve meter naast de vlag deponeert. Na vijftien holes hebben we vijf birdies gemaakt en tien parren. Waarvan John Smith in zijn dooie eentje op de par drie hole zes de birdie voor zijn rekening nam. Daarmee wint hij één van de twee neary-prijzen. 

Op onze slothole (de par vier hole 12) MOETEN we uiteindelijk als beste bal het teeshot van Delfste John nemen. De bal ligt niet echt ideaal. Zodat we met moeite ’voor drie’ bij de green belanden. Resultaat: onze eerste bogey.

Met de par 71 van de baan (de eerste negen telt drie keer een par drie; drie keer een par vier en drie keer een par vijf; bij de tweede negen heeft Gerard Jol drie keer een par drie, vier keer een par vier en twee keer een par vijf gecreëerd), met onze score van vier onder de baan en de elf slagen die we mee krijgen, brengen we een nettoscore van 56 binnen.

Goed voor de hoofdprijs. Zijnde een houten kistje met het NVG-logo met daarin twee flessen wijn: ééntje wit (een ’Tariquet Les Quattre’, Reserve 2008 uit de Pays des Côtes de Gascogne) en ééntje rood (een ’Railroad Red’ 2008 van Graham Beck uit Zuid-Afrika).

Sterkte gewenst

Bij de prijsuitreiking mogen we op de foto met onze prijs en met het NVG-bestuur. NVGJ-er John Dekker schiet er de plaatjes van die bij dit verhaal te vinden zijn. Wat blijkt: veertig jaar geleden maakte John Dekker ook foto’s van mijn flightgenoot John Smith. Destijds als bruidsfotograaf… It’s a small world afterall. 

John Smith moet in oktober onder het mes voor zijn darmklachten. Namens de hele NVGJ wens ik hem hierbij veel sterkte en een spoedige genezing.

Rest mij verder nog: de NVG te bedanken voor de uitnodiging voor deze fantastisch golfdag, Landgoed Bergvliet voor de gastvrijheid en de grandioze, smaakvolle verzorging, inclusief de catering met warme hapjes en koele drankjes bij de ’turn’.    

Ergo conclusio: drie uurtjes zitten tikken en corrigeren. Dik 2.000 woorden. Ik vind het mooi zo. Vanmiddag moet ik in Naarden op verjaardagsvisite bij iemand die 60 jaar jong wordt en voor wie in de tuin een speciaal toneelstukje wordt opgevoerd.