Verslag dag 1 EMGJ

EMGJteamholland1.jpg

Het Nederlandse team met van links naar rechts Sonja van de Rhoer, Marijke Brouwers, Pamela Sturhoofd, Gjalt van der Mark, Henri van der Steen, Fred Veldman, Pim Donkersloot, Martijn Paehlig, Sietse Herrema en Leo van de Ruit.

Martijn oefent als een beest: 80 slagen

De eerste voorspelling is genoteerd: de Fransen gaan dit EMGJ winnen. Wie het beweert: Leo van de Ruit. Want: ,,Die Fransen hebben geen enkele single-handicapper.’’ Zijn redenering: hoe hoger je handicap, hoe gemakkelijker je aan de 40 punten komt. Wij noteerden het op dag 1 van het EMGJ, die in het teken stond van een oefenronde plus een gedenkwaardig en zeer smakelijk diner in het aloude stadhuis van Mons.

EMGJbroekpim_0.jpg

De oefenronde begon met het maken van een teamfoto. Daar viel Pim Donkersloot al meteen door de mand met zijn lichtblauwe en ietwat gedateerde lichtblauwe broek, terwijl Madelon uitdrukkelijk om een donkerblauwe broek had verzocht. Donkersloot verweerde zich met de volstrekt irrelevante mededeling dat hij de broek in 1989 had aangeschaft en toen zeer in de mode was.  Pamela maakte het nog bonter door in een fel oranje pantalon te verschijnen. De eerlijkheid gebiedt te vermelden dat het ding haar wel heel goed stond.

Tijdens het maken van de foto  viel Pamela nog eens op. ,,En nu allemaal bloot’’, riep ze ineens. Allemaal bloot! En dat zei de vrouw die ik ooit, hartelijk en knuffelig als ik ben, jaren geleden, bij de eerste kennismaking fijn kuste, waarna ze me nogal gedecideerd liet weten niet gediend te zijn van dat gedoe. Sinds die tijd geef ik mevrouw Sturhoofd altijd netjes een hand.

De oefenronde was grandioos, overigens. Prachtige dag, prachtige baan, heerlijk spel. Martijn maakte een 80. Die staat dus voor morgen genoteerd voor een score net boven of misschien wel net onder par.

Wat is het voor een baan? Een klassieke baan. Doordeweeks te bespelen voor 70 euro, in het weekend voor 85 euro. En als je een karretje wilt ben je 43 euro meer kwijt. Geweldige greens!

EMGJMadelon.jpg

Je zou verwachten dat Madelon na afloop in het kader van de teambuilding op het terras zou zitten, maar onze Grote Roergangster moest aanschuiven bij de captain’s meeting in het hotel. Daar werd beslist dat iedereen een embedded bal in de rough mag oppakken, schoonmaken en droppen. Dat gaat gezeik geven, aldus alle kenners van het team.

Op het terras ging de discussie verder even over het merkwaardige plastic kadootje dat we in onze goody bag vonden; het blijkt een ding te zijn om je telefoon in op te bergen. Dat-ie droog blijft. Sonja toonde een ander, veel nuttiger apparaat; een handje waar je je handschoen om kunt doen, zodat-ie fijn opdroogt. Leo wilde weten waar je die dingen koopt, in de seksshop? Nee. Gewoon. Ergens. Sonja wast haar handschoentjes trouwens ook, in de wasmachine, als zijde- en wolwas, op 30 graden.

De avond was gereserveerd voor een ontvangst op het stadhuis met diner. Tijdens de gebruikelijke toespraakjes werd er champagne geschonken alsof het om limonade ging. De helft van de Nederlandse ploeg bestreed de toespraakjes nogal onbeleefd met het consulteren van het telefoonapparaat, hier was Leo van de Ruit de positieve uitzondering. Hij luisterde evenmin naar welke speech ook en probeerde Marijke staande bij een zekere golfswing aan te leren. De Italiaanse ploeg onderscheidde zich in de snikhete ontvangstkamer van het stadhuis intussen met dubbel gevoerde bodywarmers.

EMGJItalie.jpg

De Italiaanse equipe zat er warmpjes bij.

Mons is prachtig, een soort ’s-Hertogenbosch, met 100.000 inwoners. Culturele hoofdstad van Europa in 2015. Mooie oude gebouwen, sfeervol centrum, volop kasseien.

EMGJFRedHenri_0.jpg

Op het menu voor Henri van der Steen: dove kwartel.

De twee Nederlandse tafels in het de zaal waar het diner plaatsgreep stonden godzijdank helemaal achterin. Deze verslaggever spoedde zich erheen en claimde vanwege zijn slechte gehoor meteen de achterste plaats aan de achterste tafel. Pim Donkersloot werd de buurman. Die meteen liet weten dat de verslagmaker een autist is. Want alleen autisten hebben problemen met hun gehoor. ,,Het begint ermee dat je het achtergrondrumoer niet meer op de achtergrond kunt zetten. Autisten kunnen dat niet.’’ Dus ben ik een autist. Pim wist ook nog te vertellen dat discotheken om deze reden de ideale plekken zijn voor mensen met weinig hersens.

Ik vertelde intussen dat ik de vorige avond vrij langdurig had liggen lezen in ‘Voorlichting loopt met u mee tot het ravijn’ van Ybeltje Berckmoes.  En dat er pikante overeenkomsten zijn tussen de zieke sfeer op een fractie als die van de VVD en die van mijn krant. Pim wist wat anders: dat Napoleon de eerst was om postduiven in te zetten als communicatiemedium. Madelon vertelde intussen dat het EMGJ een heuse organisatie is met een bestuur en een voorzitter, zeker Paolo, van de Gazetta de Parma. En dat onze Duitse vriend Klaus Pastor ons ooit een goede reden gaf waarom wij altijd van de Duitsers verliezen: wij hebben een te lage handicap! Lees jullie mee, NVGJ-vrienden met een laag handicap…?

EMGJDisPamela.jpg

Bewijs! Pamela smartphoont niet de hele tijd…

Aan de andere tafel was niet iedereen met iedereen in gesprek, zag je. Pamela vergat haar buurman Gjalt schijnbaar te vragen hoe het met hem is, wat hem bezighoudt, welke boeken hij dit jaar heeft gelezen, welke dromen hij nog heeft. Geen tijd! Misschien is er zelfs een foto gemaakt van de tafel, met Pamela en haar telefoontje.

Ach ja, het wereldnieuws houdt ons natuurlijk allemaal in de ban. Al het overige is voor de anekdote, het nageslacht, de vergetelheid. Wie weet nog dat er ooit een EMGJ was dat toen nog niet zo heette? Pim Donkersloot en Charles Taylor weten er nog alles van. Ze deden mee. De Telegraaf was met vijf redacteuren en 800 (!) lezers present. Pim speelde in een flight met Ian Woosnam en Seve Ballesteros. Onze goede Pim had nog nooit van z’n leven een club in z’n handen gehad. Hij sloeg de bal het bos in. Zijn collega’s van de Telegraaf deden het niet beter. Na de eerste hole werd het Nederlandse gezelschap beleefd verzocht op te sodemieteren. Ach, oude tijden.

De een of ander zal ook deze anekdote kennen, ik niet. Weergaloos verhaal. Een echte Donkersloot. Hij vertelde het op de terugweg van het stadhuis van Mons naar het hotel, in de lichte regen die verkoelde en prettig aanvoelde; het was warm genoeg geweest in het glorieuze pand aan de historische, aan Antwerpen en Brussel refererende Grote Markt van de stad.

Het verhaal stamde uit de tijd dat Robbie van Erven Dorens golfcorrespondent was van De Telegraaf. De grote propagandist belde zijn stukjes door, zoals iedereen in die tijd, naar de afdeling steno van de krant. Zonder de moeite te nemen namen te spellen. Deze keer belde hij omdat zekere Robbie van Erven Dorens een interessant toernooi had gewonnen. Dus zei Robbie, met zijn Wassenaarse kak-accept: ‘Rabbi van Erven Dorens heeft een golftoernooi gewonnen, waaraan de beste 50 amateurs van Nederland deelnamen.’  Dat was normaal een een-kolommertje, maar nu niet. Dus kopte De Telegraaf de volgende dag over vijf kolommen: ‘Rabbi wint golftoernooi’.

EMGJMarijkeglaasje_0.jpg

In de hotelbar bliezen Fred, Martijn en Marijke het kaarsje uit. Maar niet voordat Marijke het glas nog eens omhoog had gehouden om een toast uit te brengen – en plots alleen nog het bovenste deel van het glas in handen had. Toen werd het tijd voor het land der dromen, het land van de kampioenen, het land van de birdies en holes-in-one…

Henri

Kamer 007 Van der Valk, Mons-Bergen