Tidbit: waste area

De Haenen was een leuke baan. Ik weet dat Henri het verafschuwt, dat woord.

Maar Michiel van der Vaart speelde er met het plezier van de ontwerper en ik volgde zijn spoor. Leuk, maar wel moeilijk voor referees of regelfreaks. Wat moet je met die zanderige, machinaal geveegde vlakken? Bunker? Nee zei Michiel. Waste area? Wat is dat vroeg de regelfreak, want de regels kennen dat woord niet. Gewoon, lekker ruw, zei Michiel. Nee, zei John Dekker, heel makkelijk, als er geen hark bij ligt is het geen bunker. Misschien moeten we de R&A dit in overweging geven voor de definitie van een bunker.

Een aantal jaren geleden werd een US Open gespeeld op Whistling Straits, een nieuwe baan met 1644 bunkers. Hoop harken dacht ik. Maar daar hadden ze het volgende op gevonden. Elke zanderige plek buiten de touwen was een waste area en geen bunker. Zo stond het voorgeschreven op het Local Rule Sheet.

Pete Dye was de bedenker van waste areas in 1991 op Kiawah Island, waar de Ryder Cup op het nippertje door Europa werd verloren.

Zijn ontwerp betekende de introductie van wat nu onder vele namen bekend maar onbegrepen is, waste land area, geen bunker, geen fairway. Daarvoor was Dye alleen bekend vanwege zijn railway sleepers waarmee hij bunkerwanden plaveide en die eens Montgomerie in 2005 de zege kostte omdat zijn rivaal royaal deze sleepers mocht ontwijken van John Paramor.

Ga maar na, Nick Dougherty lag onder aan een bunker, zeker 3 meter hoger keek Monty belangstellend toe hoe hij zich zou gaan redden. Daar kwam JP en daarmee de oplossing. Bovenaan op de fairway droppen en een makkelijke approach naar de green. 

  

doughertysleepers1.jpg
 De sleepers in Singapore zijn in 2007 wijselijk integraal onderdeel van de baan geworden na het debacle in 2005. Gevolg, een speler bezeerde zijn pols.

  

Aleid Kemper

stableford in schotland...

Ingediend door henri van der steen (niet geverifiëerd) op za, 27/06/2009 - 13:37.

Lieve Aleid,

 

Ik ben net terug van de mooiste reis die ik ooit maakte, door Schotland. We reisden met het autootje van mijn lief die voor de gelegenheid een tweepersoons tentje en een luchtbed had aangeschaft, voor het geval het eens mooi weer mocht zijn en we op een camping konden overnachten. Het was wekenlang stralend weer en we sliepen dus voortdurend in dat tentje!

Voor de liefhebbers hier even enkele plaatsen van doorkomst: Newcastle - Twice Brewed (vanwege Hadrian’s wall) - Dumfries - Largs - Dunoon - Glencoe - Fort William - Mallaig - Portree - Applecross (super!) - Ullapool - Scourie - Durness - Lairg - Dingwall (retourtje met de trein naar Kyle of Lochalsh, zeer aan te bevelen!) - Edinburgh - Aberlady - Twice Brewed - Newcastle.

 

Maar nu de kwestie. Ik heb hier en daar een rondje gespeeld zonder in de buurt te komen van mijn Maastrichtse score, zelfs zonder in de buurt te komen van mijn handicap. Hoe bereken je je score op een Schotse baan waar geen lijst met slagen voorhanden is? Ik speel van handicap 13.9 en gaf mezelf dus maar 14 slagen. En dan kom je binnen met zestien punten of zo. Wat is wijsheid, wat is sportiviteit? Ik ben, goedbeschouwd, een prutser die zijn 13.9 dankt aan anderhalve bevlieging per jaar en die tot stand komt op een vriendelijke, open Nederlandse baan. In het buitenland word je meteen afgestraft: dikke rough, ballen zoek, linkerarm naar de kloten omdat je onder de bal staat en vergeet je stok korter vast te houden, blinde schoten, et cetera. Kortom: hoe kun je in het buitenland aangenaam spelen en toch redelijk tellen? Dat wou ik even weten.

 

Tot maandag! (Als iemand me om 10.00 uur tenminste op de rotonde van Joure ziet staan - nog geen reactie mogen ontvangen van enige automobielrijder; ik heb nummer 06 - 53 40 8765)

 

Groet!

 

Henri van der steen

 

 

Aangenaam spelen en toch redelijk tellen ...

Ingediend door aleid (niet geverifiëerd) op zo, 12/07/2009 - 18:33.

is een contradictie. De zucht van golfers om altijd maar in de buurt van hun handicap te willen spelen verhindert dat. Als je aangenaam wilt spelen tel je helemaal niet, maar geniet je van iedere hole en van het gezelschap of het uitzicht. Het plezier moet niet afhangen van de relatie met je handicap.

 

Wil je toch tellen, speel dan matchplay. Vooraf spreek je af hoeveel slagen je geeft of krijgt. Op de kaart staat altijd de stroke-index.

Redelijk tellen moet je niet doen, en zeker niet op een baan die geen slope-rating heeft en onder de jurisdictie van de EGA valt. Is toch niet in te leveren voor handicap doeleinden.

Maar ik ken je, je wilt het toch. Vooruit, hier is de formule om je 16 punten in perspectief te zien:

Playing Hcp = de EGA Exact Hcp van de speler + Course Rating (of S.S.S.) – Par.

 

Zie je wel een sloperating op de kaart staan maar geen ‘lijst met slagen’? Ga dan als volgt te werk:

Exact Hcp x Slope Rating / 113 en afronden.

 

Aleid

 

Q&A met Pete Dye in Partners Magazine

Ingediend door Aleid (niet geverifiëerd) op di, 12/05/2009 - 13:44.

De golfbaanarchitect werd vorig jaar opgenomen in de Hall of Fame en in een vermakelijk gesprek uit augustus 2008 onthult hij hoe Hale Irwin de Ryder Cup in 1991 kon binnenhalen. En ooit begrepen waarom Dye nooit een auto heeft bezeten en zijn hele leven al huurt? Zie hier de link http://www.pgatour.com/2009/tournaments/r011/04/30/dye.sider/index.html Aleid