Roar!

Dat onmiskenbare geluid dat alleen te horen is bij bepaalde slagen van een van de allerbeste golfers ooit, is terug. Je hebt beschaafd applaudisseren. Je hebt enthousiast juichen. En je hebt de Tiger Roar. Eindelijk rolt hij weer over de fairway.

Om te zeggen dat de golfwereld hem gemist heeft, is gerust een understatement te noemen. Kijk naar de enorme aantallen mensen die meelopen langs de fairway, sla de kijkcijfers erop na, de aandacht die hij krijgt op radio, tv en in welk geschreven medium dan ook. Waar hij zich ook in het veld bevindt, wat hij ook doet. Ondanks zijn 42 jaar, ondanks zijn langdurige afwezigheid, ondanks alles, is Woods nog altijd de man waar de hele golfwereld om lijkt te draaien.

Ook de afgelopen jaren haalde hij vaak de voorpagina’s, alleen ging het te vaak om bijzaken. Het vreemdgaan, de blessures, de ontluisterende beelden van zijn arrestatie, sinds 2009 (met uitzondering van 2013) ging het meer over de gevallen golfheld dan over de levende legende die hij ook vooral is. Maar nu, na een paar toernooien en de zoveelste operatie, gaat het weer volledig over de golfer Tiger Woods.

Er zijn zeker mensen die het daar moeilijk mee hebben. Mensen die geen groot fan van hem zijn en dat laten weten ook. Dat gaat van ‘de anderen verdienen ook aandacht’ (waar), ‘hij heeft zijn krediet verspeeld met zijn gedrag’ (kan je vinden), tot ‘hij is over de hill’ (dat valt nog maar te bezien…) en nog veel lelijker dingen. Het gros van de golfliefhebbers kan echter slechts waardering opbrengen voor het feit dat de 79-voudig PGA Tour, en veertienvoudig Majorwinnaar, na de zoveelste operatie niet alleen terug is, maar terug is om werkelijk mee te doen om de prijzen.

In zijn eerste optredens na zijn rentree eindigde hij als twaalfde, vijfde en tweede, en stond hij ergens in al die toernooien zelfs (even) bovenaan het leaderboard. Was het een paar maanden geleden nog de vraag of hij überhaupt ooit nog zijn rentree zou maken, inmiddels is het niet meer de vraag óf hij nog gaat winnen, maar wanneer, hoe vaak en waar.

Nog een paar zeges op de PGA Tour en hij is samen met Sam Snead de speler met de meeste zeges (82) op het circuit ooit. Dat gaat hij halen. Dat kan bijna niet anders. De achttien Majors van Jack Nicklaus lijken echter te hoog gegrepen, al was het alleen maar omdat de jaren gaan tellen. Slechts een handvol spelers won één Major na zijn veertigste verjaardag, Woods heeft er vier nodig, en dat in de wetenschap dat hij al sinds 2008 ‘droog’ staat. Aan de andere kant; eentje kan hij er nog heel goed winnen. En als hij er een wint…waarom niet nog een dan? En…

Het grootste deel van golfwereld kan niet wachten tot het moment daar is. Het is het verhaal waar iedereen vol spanning naar uitkijkt, hoe goed, talentvol en sympathiek de huidige generatie spelers ook is. Als Woods zijn vierde U.S. Open, vierde The Open, vijfde PGA Championship of vijfde Masters wint, kijk dan niet raar op als je de Tiger-roar tot aan deze kant van de oceaan kan horen.