Nederlandse Vereniging van
Golfspelende Journalisten

KOP: Drie puntjes …

Intro

”Ik baal er stevig van”, zei een lid van ons EMGJ-team, toen we voorafgaand aan de slotavond-prijsuitreiking met z’n achten nog even gezellig bijeen zaten in de bar van hotel Vila Baleira op Porto Santo. De revanche op het beroerde resultaat van 2009 (laatste in een veld van tien landen), was kantjeboord mislukt. Gemiddeld waren we beter dan de Spanjolen, die als voorlaatsten eindigden. Feitelijk had slechts één Spanjaard ons de das omgedaan…

Platte tekst

Tijdens de oefenronde op dinsdag zag het er voor ons nog oh zo florissant en hoopvol uit. Birdies bleven weliswaar uit, maar er vielen nogal wat pars te noteren. Op de par vier hole vier (stroke 1) maakte ik tijdens de oefenronde een strakke par. Madelon deed dat op de eerste wedstrijddag nog eens over, waarbij haar gejuich tot op diverse andere holes hoorbaar was.

Signature Holes

Na het oefenrondje was de conclusie duidelijk: het is geen gemakkelijke baan, maar dit ontwerp van Seve Ballesteros is wel eerlijk. ”Ik ben blij dat ik een proefrondje heb gelopen. Want de bunkers op de par vijf twaalfde hole zie je pas liggen als je er vlakbij bent. De vlag daar een tikkie links aanspelen, dan helpt de slope rond de green een beetje mee”, was een goeie tips van één van de NVGJ-spelers die we aan het voorspel overhielden…

Na die twaalfde hole volgt een aardige klimpartij (ik speelde op wedstrijddag één met een Spanjaard, die tijdens de klim bijna het loodje legde) kom je bij de ’Signature Holes’ van de Porto Santo Golfe. Seve heeft hier het toch al schitterende landschap optimaal benut om er drie van de mooiste holes van Europa aan te leggen…

Rechts heb je dan steeds een tientallen meters hoge klif, met diep daaronder de bruisende, ruisende, schuimende oceaan. Om stil van te worden. Hole 14 is van bovenaardse schoonheid: rechts de baai (OB), links een soort maanlandschap; dus recht zijn en lang genoeg om de knik te halen. Dan loopt de tweede helft van deze hondenpoot-naar-rechts flink omhoog, waarbij je gerust twee clubs méér mag nemen om de green te halen. Wie te lang is, ziet zijn bal ergens diep beneden in de rotsachtige baai liggen (OB). Wie hier een bogey maakt, is spekkoper.    

Als je daar loopt als nietige golfer, onder een stralende zon, met die adembenemende natuur om je heen en de geestverruimende frisse zeelucht langs al je longblaasjes, dan ben je als een kind zo blij dat ooit als hobby de edele golfsport hebt gekozen en niet klaverjassen of zo…

Conclusie na de oefenronde: de eerste negen zijn het lastigst; de tweede negen het mooist. Snelle greens, harde bunkers (het zand lijkt wel een soort grind) en nauwelijks bomen.

Kwade tongen

Voor het begin van de wedstrijd bleek dat de Tsjechen zich hadden terug getrokken vanwege een interne ruzie. Ook de Zwitsers lieten het afweten, maar die hadden zich al in een vroeger stadium afgemeld. Zo bleven er dus acht landen over. De wedstrijdleiding besloot er twee poules van vier van te maken. Nederland kwam in de poule met Zweden, Frankrijk en Spanje.

Er werd gespeeld in vierballen met driekwart handicap-verrekening met maximaal 18 slagen . Elk lid van ons team speelde dus op beide wedstrijddagen met een Fransoos, een Zweed en een Spanjaard.

Overigens bestond het Spaanse team puur uit mannen; het Franse team daarentegen bestond met Brigitte, Annie, Christine en Marie-Pascale voor de helft uit dames. Niks ten nadele van deze vrouwen, maar kwade tongen beweerden dat de Fransen express een B-selectie hadden afgevaardigd, omdat ze nog steeds boos zijn over de gang van zaken van twee jaar terug. Toen kon pas na lang ruziën een winnaar worden uitgeroepen: Italië ten koste van Frankrijk. In de uitslag is dit gerucht over de B-selectie terug te vinden. Frankrijk eindigde zes punten boven Spanje op de tweede plaats van onderen. En dus zeker geen runner-up zoals in 2009.

Oude bekenden 

Persoonlijk geniet ik altijd met volle teugen van dit soort internationale persbijeenkomsten; of het nou puur beroepshalve is of voor iets ludieks, zoals een paar rondjes golf. Je legt er leuke contacten; kunt beroepsmatig van gedachten wisselen over allerlei zaken; het is goed voor je talenkennis. Daar zouden vooral de Spanjolen wel ’ns hun voordeel mee moeten doen, want hun kennis van het Engels is bedroevend. Zodat je dan maar in je beste Frans of met de paar zinnetjes Spaans die je ooit hebt overgehouden aan de Teleac-cursus ’Vamos a Ver’ (Ik keek vooral vanwege de presentatrice Pilar; dat kan ik nou wel toegeven, die misdaad is inmiddels toch verjaard…) met je Spaanse flightgenoot probeert te converseren…

Teamcaptain Madelon heeft aan haar tijd als hostess in Spanje trouwens een heel fraai mondje Spaans overgehouden. Want soms aardig van pas kwam…

Omdat ik twee jaar geleden ook al mocht meespelen met het EMGJ kwam ik talrijke oude bekenden tegen. Vaak een stukkie ouder, grijzer en dikbuikiger geworden.

Dat gold gelukkig niet voor beide Italiaanse speelsters: Prisca Taruffi (handicap 5,6) en mijn Romeinse vriendin Beatrice D’Ascenzi (hc 10). Ik zei in vloeiend Italiaans tegen Beatrice dat ik blij was haar weer te zien. Zij dacht ongetwijfeld: Daar heb je die vieze ouwe Hollander met die rotsnor en dat klotige Italiaans van hem weer, maar ze deed het voorkomen alsof ze het weerzien ook wel apprecieerde. Want ’n schat…

Het mooie van dit soort internationale grappenmakerij is dat het op de slotavond vaak uitloopt op één groot verbroederingsfeest. waarbij minimaal de stropdassen van eigenaar verwisselen, soms ook wel ’ns een verloofde of zo. Dit jaar troffen veel teams elkaar na de slotavond in de bruine kroeg op honderd meter van het hotel. Van de NVGJ gaven daar enkel Gjalt, Fred en ik acte de présence. Tja, iemand moet toch dag en nacht de eer van de natie hoog houden…

Saab-soap

Omdat ik twee dagen dus een Zweed in mijn flight aantrof, die al snel door hadden dat ik een kleinigheid van de autobranche weet, heb ik op beide dagen minstens negen holes lopen lullen over de Saab-soap. Onze landgenoot Victor Muller is in Zweden inmiddels een soort Dirk Scheringa: zo iemand die financiële wonderen verricht, maar ook steeds ijzingwekkend dicht langs de afgrond loopt.

Zweedse teamgenoot één was Johan Henriksson, een golfbaanarchitect uit Gothenburg (het Saab-bolwerk Trollhättan ligt honderd km noordelijk van Gothenburg). Hij heeft allerlei golfbaan-projecten onderweg of op stapel staan, onder meer in Rusland en in de buurt van Valencia. Vanwege de huidige economische tegenwind, ligt dat allemaal stil. Hij werkt nu onder meer als schrijver over golfbanen voor een golfbaanarchitectenblad, of zo…

Slappe lach

Afgezien van het foute sjaaltje dat Johan op beide dagen droeg (waren het twee sjaaltjes, zo niet zou hij het sjaaltje na dag één dan wel in een anti-zweed sopje hebben gedaan?; deze woordspeling kon ik natuurlijk niet laten lopen…) ontpopte hij zich op de gala-avond als een neusfluiter en zanger van een Scandinavisch volkslied uit de tijd van de Noorse trollen. Waarbij het opviel dat vooral de dames in het gezelschap tijdens zijn ’optreden’ eerst vol verbijstering zaten te kijken, maar daarna allemaal al gauw de slappe lach kregen…

Zweedse teamgenoot nummer twee was tv-presentator Peter Erg, de met zijn gouden voortand zo de hoofdrol in de James Bond film ”The Man with the Golden Tooth” zou kunnen spelen.

Creatief Boekhouden

Met cheffin d’équipe Madelon heb ik afgesproken dat ik in dit verslag niet de gemakkelijke weg kies en de schuld van het falen van het Nederlandse team op frauduleus geflikflooi of zo van onze tegenstanders ga schuiven.

Eerlijk is eerlijk; ik heb ook bij geen enkele flightgenoot gezien dat er soms onverwachts een bal uit de broek kwam (een golfbal, welteverstaan), zoals tijdens de onlangs gehouden interland Nederland - Duitsland op het Rijk van Nijmegen wél bij een Germaan gebeurd schijnt te zijn; tja, het blijven Duitsers….

Tijdens het ’periscoopje spelen’ in het krappe bad in mijn hotelkamer kwam ik achteraf toch tot de conclusie dat die kleine Fransoos, met wie ik op wedstrijddag één speelde, op de prachtige, par vijf slothole geen zeven heeft gemaakt (goed voor één Stablefordje), maar een acht (zero points). Enkele teamleden der NVGJ-afvaardiging vertelden dat er ook in hun flights lieden rond liepen, die cum laude geslaagd waren voor de cursus ’Creatief Boekhouden’…

Lage handicaps

Waar schortte het dan aan bij ons EMGJ-team? Op deze vraag past slechts één kort, maar krachtig antwoord: Kwaliteit!.

Ons team telde één single-handicapper: Fred Veldman (9,6). Friso (10,8), Gjalt (13,9) en Gerald (13,9) waren verder onze troefkaarten met een redelijk lage handicap. Ruud, Madelon, Hilda en Willem kregen gezien hun handicaps wel flink wat slagen me, maar die hadden ze ook hard nodig. Zeker op dag één met windkracht vijf vanuit de oceaan, toen van ons team bijna niemand een puntje wist te scoren op de eerste twee holes pal tegen de straffe bries in.

In het winnende team, dat der Oostenrijkers, had de ’slechtste speler’ handicap 15,3. Het team telde drie single handicappers, de rest zat allemaal laag in de tien.

Laagste handicapper van het veld was Benito Russo uit Italië (hc 1,3) Daarnaast had Italië nog een stel single-handicappers in de gelederen. Onder wie Prisca Taruffi (hc 5,6), die als nummer twee in de persoonlijke eindstand uiteraard tot ’beste-vrouw-van-het-toernooi’ werd uitgeroepen: 63 stablefordpuntjes over twee dagen. Twee punten minder dan de uiteindelijke persoonlijke winnaar van het toernooi, Andreas Richter (hc 9,1) uit Oostenrijk met 65 stablefords. Ga d’r maar aan staan: driekwart handicap-verrekening plus een kleine orkaan op dag één en dan 65 van die stabledingetjes binnen brengen…

Grootste knuppel

Uiteraard waren er prijzen voor de longest drive en voor een mannen- en vrouwen-neary.

Bij de Zweden stond ene Ulf Hellman (hc 5,4) in de opstelling. Dit is een boomlange reus (is dit een pleonasme?) met een postuur waar Hans van Sunder met gemak anderhalf keer uit kan.

Ulf nam op de 466 meter lange par vijf twaalfde hole eerst een paar stevige slokken van de van huis meegenomen rendiermelk. Daarna pakte hij de grootste knuppel uit zijn tas; liep met martiale tred de teebox op; keek ’ns venijnig richting vlag; draaide zijn driver naar achter; joeg het clubhoofd door de bal; hield zijn hand boven zijn ogen om te zien hoe het pokdalige projectiel precies 303 meter verder tot rust kwam. Met de aantekening dat hole twaalf lichtjes oploopt naar de green. Op een vlakke baan was de bal vast nog verder doorgerold…

Dit was het intimiderend hoogtepunt van dag één. Vanaf dat moment hoorde je van alle kanten: ”Ik lag met mijn tweede slag net voorbij Ulf”.

Spaanse spierenbundel

Wedstrijddag twee om drie uur zag het nog goed uit voor de vaderlandse équipe. Uit de inmiddels genoteerde scores bleek dat de Spanjaarden - onze naaste concurrenten voor de laatste plaats - gemiddeld slechter hadden gespeeld dan de eerste Nederlanders die binnen waren. De voorlaatste plaats lag binnen bereik.

In mijn flight had ik gespeeld met Crescencio (zeg maar ’Chris’) A. Munoz (handicap 7,5; kreeg met driekwart handicapverrekening vijf slagen mee). Het menneke is drie turven hoog; zijn lichaamsgewicht bestaat voor de helft uit spieren. Deze Spaanse spierenbundel speelde grandioos: alle drives recht en ver. Zijn korte spel was bij tijd en wijle verbluffend. Met als resultaat: een hele reut pars op rij. Maar toch: op de par vijf tiende hole had hij een waterbal en hij miste op de tweede negen een enkele keer de putt voor par. Daar putte ik moed uit…

Ik schreef echter niet voor hem, maar voor de Française Annie. Peter Erg, de Zweed met de gouden tand, was de marker van Crescencio. Zij waren nogal lang bezig met het controleren van de scorekaarten. Toen kwam het slechte nieuws: Crescensio had op dag twee 33 punten bijeen gesprokkeld. En daarmee in zijn uppie de Hollanders verslagen.

Lukte het ons tussen 1568 en 1648 in 80 jaar de Spanjolen klein te krijgen; dit keer bleken in twee dagen acht keer 18 golfholes ons te machtig. Nederland totaal 330 punten; Spanje 333 punten, Frankrijk 339 punten. Met tien punten méér - en dat was achteraf gezien best mogelijk geweest - waren we dus ook vóór Frankrijk geëindigd.

Fred Veldman was met een totaal van 49 stablefordpunten onze beste speler. Kreeg daarvoor tijdens onze slotborrel uit handen van teamcaptain Madelon een leuke prijs. Gjalt was met 46 punten eervol tweede binnen het NVGJ-team. Verder noteerden twee NVGJ-ers een birdie: Willem op dag één op de par vijf tiende hole; Friso op dag twee op de par drie vijfde hole.

Madelon kreeg uit handen van Ruud namens het hele team een mooie roze windbreker als dank voor al haar inspiratie en organisatie, beslommeringen, inspanningen en reisleiding.

Tot slot

Bij het galadiner annex prijsuitreiking werd Nederland enkele keren positief genoemd. Onder meer door Paolo Pacciani, de captain van het Italiaanse team en tevens president van het uitvoerend comité van het EMGJ, die de NVGJ bedankte voor het initiatief dat ons bestuur ooit bij ons eerste lustrum nam om het EMGJ op touw te zetten en om het de eerste twee keer te organiseren.

Mannschafts-Führer Klaus Pastor (wie kent hem niet?) van de Duitse delegatie liet tijdens de captains-vergadering doorschemeren dat Duitsland overweegt om in 2013 de zevende editie van het EMGJ voor zijn rekening te nemen.

Verder beschikte ons team natuurlijk als enige over een volledig geëquipeerde filmploeg, bestaande uit een cameraman (Friso ’Jan de Bont’ Leunge), producer (Friso ’Matthijs van Heijningen’ Leunge), regisseur (Friso ’Steven Spielberg’ Leunge), scriptgirl (Friso ’Woody Allen’ Leunge) en editor (Friso ’hole out’ Leunge). Wie de prachtige natuuropnamen en het geploeter der NVGJ-ers van en op Porto Santo nog niet via onze website op Youtube heeft aanschouwd, u heeft wat gemist! Wie ze wél heeft gezien, zal het met me eens zijn: de winnaar van de Golfpersprijs 2011 in de categorie ’Beeld’ is inmiddels bekend…

Rest mij namens het team nog de organisatie van het zesde EMGJ te bedanken, in de persoon van onze Portugese vriend Valdemar Afonso. Plus natuurlijk iedereen binnen de NVGJ die onze deelname aan dit toernooi heeft mogelijk gemaakt, inclusief de sponsors van de ballen (Jur Raatjes van Mazda en Henk Kamp van Nassau Golfballen), Tickets & Events voor de oranje hoofddeksels. Plus al degenen, die ons vóór, tijdens en na het toernooi van steunbetuigingen hebben voorzien. Drie werf Obridago!!!

Willem van den Elskamp