Nederlandse Vereniging van
Golfspelende Journalisten

Eigenlijk was ik er snel uit. Het kiekje van Poppe de Boer, want meer is het niet, hoort in de grijze middenmoot en onze immer mopperende professionele fotograaf zal dat als eerste beamen denk ik zo. Maar dat gaf niet de doorslag. Poppe zelf heeft bij mijn weten al diverse keren gedreigd onze NVGJ definitief de gekwelde rug toe te keren bij het zien van zoveel onkunde op en rond de baan.

Dus Poppe, waarom niet je beeltenis eruit, dat is toch het minste wat we kunnen doen? Wie herinnert zich niet zijn verontwaardiging bij bijvoorbeeld het ontwerp van ons logo waar alleen het schrijvende pennetje werd afgebeeld en de fotografie daarmee bij het vuilnis werd gezet. Dat kon toch echt niet! En wie het genoegen heeft mogen smaken om met Poppe de baan in te gaan, zal zich zo af en toe afgevraagd hebben waarom hij nog altijd de stokken uit zijn tas trekt bij het ervaren van zoveel onrecht dat een rondje golf bij ons middelmatige spelers nu eenmaal met zich meebrengt. Dus Poppe eruit, hoewel ik me terdege realiseer dat onze grijze eminentie met zijn vertrouwde tirades bepaald geen  ‘grijze muis’ genoemd kan worden.

Wie erin? Een fluitje van een cent. Laat ik nu in mijn bestand een, ik geef het toe, zeer middelmatige foto hebben maar wel eentje die voor de gelukkigen die erbij waren, een gelukzalige glimlach op het gezicht tovert. Want nog nooit werd een prijsuitreiking bij de NVGJ zo gedenkwaardig als toen in het Turkse Belek waar Henk Koster en Ger Laan door het bestuur veroordeeld waren om de dagelijkse prijsuitreiking voor hun rekening te nemen.

De foto geeft perfect weer hoe Henk en Ger beneveld  dit varkentje wasten. Daar was Ger die alle uitslagen onnavolgbaar uit de hoge hoed toverde waar niemand van de verbouwereerde aanwezigen  chocola van kon maken. En daar was vooral Henk die, zo dachten wij in eerste aanleg, ons bestraffend toesprak . Opdat eenieder zich de volgende morgen op tijd, let wel op tijd, bij de bus zou vervoegen! Met het (bier)schuim op de mond en bij Henks zoveelste ernstige waarschuwing - terwijl Ger onverstoorbaar doorratelde - lagen we met zijn dertigen gierend van de lach onder de Turkse dinertafel. 

Henk, je bezorgde ons een hilarische en onvergetelijke avond. ‘Het Busje Komt Zo’ zorgde nog maanden daarna voor de komische noot op menig NVGJ-diner.     

Pim Donkersloot  

De toorts geef ik door aan onze meest sympathieke Buitenbeen (denkend aan Belek & aan ‘t Kostertje), en Brekebeen (denkend aan de mokerslagen in Jardin Luxembourg). Proost Henk!

Klik hier voor het filmpje.