Nederlandse Vereniging van
Golfspelende Journalisten

Wat mij betreft gaat niemand er uit, maar komt er ook niemand bij, want mijn favoriet staat er al  in: Willem. Willem ken ik al heel lang. In de jaren tachtig van de vorige eeuw reisden we voor onze respectievelijke opdrachtgevers de halve wereld rond. Welke Willem?

Onze Eindejaars Willem die alles zo briljant en pikant aan elkaar speechte? Willem Leniger? Nee. Hoewel ik met hem op de gangen van het ANWB-gebouw te Den Haag nog wel eens heb staan putten in de jaren negentig. Hij werkte toen voor de Autokampioen, ik voor Reizen. Wij waren voor de overige gangbewoners twee rare reportage jagers - wie staat er nou te putten op de gang, wie speelt er nou golf? Dat was toch niet voor de rechtgeaarde ANWB redacteur die van kamperen houdt? Klopt. Of klopte toen. Voor mijn lol heb ik nooit gekampeerd. Pure noodzaak soms zoals moeten overnachten in de Sossus Vallei van Namibie waar geen onderdak was te bekennen. Of ‘onze’ Willem Leniger van kamperen hield?
 
Nee, ik wil het over een andere auto-Willem hebben. Hem ken ik nog langer dan Willem Leniger. Willem van den Elskamp voeg ik toe. Ik mag over hem schrijven wat ik wil „als je mijn naam maar goed spelt!”, aldus Willem. Van den Elskamp hoort erbij. Een keer in India zaten we met ons gezelschap in een boomhut. Boomhuis eigenlijk. Er waren meerdere ‘kamers’. De Zwitserse eigenaar van het boomhuis omringde zich met een ex-Maharadja en zijn dochter die nog konden verhalen van jachtpartijen met De Prins, Prins Bernhard van ‘mammie’ dus, Andreas! Toen ze nog op tijgers schoten….

Enfin, de avond was al duister…. De bus voor de journalisten wachtte op haar vrachtje ongeregeld. Men wilde ons terugbrengen naar het hotel. Het werd donker en de wegen waren op het platteland niet verlicht. Maar Karel Prior vertraagde de boel. Hij durfde niet meer uit die boom naar beneden te klimmen. Hij bleek een bange kater. Willem v.d.E, jong en sterk, weigerde hem op zijn nek te nemen.

Willem had zijn zinnen gezet op de aanwezige „lieftallige Indiase PR dame” van het hotel waar we overnachtten. Zijn kracht wilde hij voor haar bewaren. Hij trok zich in die donkere Indiase nacht met haar terug op de achterbank van de bus voor een lange rit die ons allen op en neer deed gaan. Willem wil die busbewegingen misschien opeisen als zijn daad, maar de hobbelige weg had ook kuilen. Was het dus Willem of was het de Weg? We zullen het nooit weten.
 
Willem is altijd wel in voor een geintje, ook sinds hij lid is van de NVGJ. Nu wonen auto-Willem en auto-Hans (van Sunder) bij mij in de Gooische buurt en we poolden wel eens als de NVGJ een verre golfbestemming had bepaald. Zoals die keer in het Zeeuwse Goes.

De auto-mannen reden met mij mee. Het was zomer, maar niks zwoels aan zoals die keer in India. Het goot van de regen. Altijd op alles voorbereid had ik mijn duikersbril en snorkel achterin gegooid in verband met de Zeeuwse wateren waar je toch maar langsrijdt. Op de parkeerplaats van de Goese golfbaan vond Willem het wel een idee om te gaan golfspelen met mijn duikbril op. Het leek onverantwoord dat we in die natte ellende de baan op moesten. De duikbril was een stil protest aan de wedstrijdleiding die het geheel toch behoorde af te gelasten, vonden wij…We hebben gezongen in de regen - wat moet je anders - en bij de volgende wedstrijd zag Willem een duikbril aan zijn golftas hangen. Hij had geen flauw idee hoe hij daar nu weer aan was gekomen.

Ik miste de bril pas een jaar later toen het weer eens zo hoosde, ik nog niet naar Barbados was afgereisd voor een duik in zee, en weer langs Nederlandse wateren moest rijden naar een baan in een te nat polderlandschap. Willem, de bril en ik hebben elkaar gevonden, da’s duidelijk, maar de foto is verloren gegaan in donkere wateren.

Echter, NVGJ-fotografen: dezelfde auto en duikbril heb ik nog, en de beide auto-mannen zijn er ook nog. Keertje poseren zodat we de foto van auto-Willem met duikbril op in scene kunnen zetten en bij dit 2014 project voegen? Als God het wil, Deo Volente.
 
Carien van Beek
 
Graag geef ik het golfstokje door aan iemand die ook met water heeft te maken, zijn golfbal van de ene sloot in de andere sloot jaste, dropte, maar de tel kwijtraakte en dus over zijn score in het donker tastte: Pim DonkerSloot.

Klik hier voor Play Different versie 0.3 = 0.4