Paehlig vs Van Stralen 2&1

canon_16.pngEerlijk? Ik voelde me behoorlijk bezwaard met het aantal slagen dat ik meekreeg van onze part-time pro, maar ze waren bijna allemaal nodig op een heerlijke ochtend op Golfpark Wilnis.

De zon was nog maar nauwelijks op toen ik de lange oprijlaan van Wilnis opwandelde. Dauw, fluitende vogels, een totaal verlaten parkeerplaats, en een horloge dat 07.10 aanwees. Een gat in onze agenda’s vinden bleek - vanzelfsprekend - lastig. Overdag probeerden we niet eens, maar ook het einde van de dag bleek niet haalbaar. Het uurtje van het werk kon misschien nog net gemist worden, in huize Van Stralen is dat ook ‘spitsuur’ zoals de vader van twee jonge kinderen appte. En dus werd het – na overleg met zijn hoofd huishoudelijke dienst – ‘s ochtends vroeg. 07.36 om precies te zijn. ‘Kan ik nog net even een flesje geven.’

wilnis_0.jpg

Zonder koffie en zonder drivingrange de baan in valt niet mee, maar – elk nadeelheb… – er zat ook niemand voor ons waardoor we hoopten binnen drie uur rond te kunnen gaan. Hoopten, want al op de eerste hole bleek ik liever naast dan op de fairway te liggen waardoor we twee keer moesten zoeken, en ook op de tweede hole (de eerste was door Richard gewonnen met een par) verloren we veel tijd met zoeken naar een bal. In een bunker nota bene! Zelden toch? Hoe we ook harkten, op onze hurken zaten, zochten… de bal van Richard liet zich niet meer vinden waardoor de stand direct weer gelijk was. Het bleek maatgevend voor de rest van de dag: zoeken naar ballen in de hoge rough na slechte slagen en het uitwisselen van holes. Het was niet best, van beide kanten niet. Dan weer won Richard, dan weer won ik en allebei sloegen we meer ballen weg dan we normaal gesproken doen.

Maar goed, het is matchplay…

Bij de turn stond Richard 1 up, dankzij een par op dertien kwam ik voor het eerst op voorsprong, en na twee lost balls van Richard op de par-5 zestiende (terwijl ik een putt voor birdie had) kwam ik op 2up met nog twee holes te spelen. Even leek Richard dankzij een geweldige up and down de achttiende hole nog te gaan halen, maar toen mijn bal ook de bodem van de cup vond werd de achterstand onoverbrugbaar (2&1) en was de laatste hole er slechts voor de gezelligheid. Al was die er vóór dat moment natuurlijk ook. Twee mannen die al jaren in de golfwereld werkzaam zijn… daartussen valt het zelden stil.

Na drie uur en één minuut stapten we van de baan. Twee snelle kopjes koffie op het terras, en daar gingen we weer. Op weg naar deadlines, flesjes en ik naar de volgende ronde.

Bedankt voor de gastvrijheid Richard!
Martijn