Nederlands beste

Een stukje over Christel Boeljon kon natuurlijk niet uitblijven. Ook zonder de prachtige reeks waar ze nu mee bezig is, kan je niet om deze gedreven sportvrouw heen. Met de overwinning van de Nederlandse in Turkije was er eindelijk weer eens een oranjezege op het hoogste niveau te bejubelen. Na Derksen in het Madeira Island Open in 2005 en Liz Weima in het Dutch Ladies Open in 1994 (!) viel er te lang niets te vieren. Tot Boeljon dus. Nuchtere kanjer uit Noord-Holland.

Ik zal het maar eerlijk toegeven. Net als bij veel anderen gaat mijn hart nauwelijks sneller kloppen bij het zien van vrouwensport. Hoe goed de prestaties ook zijn, hoe grensverleggend en indrukwekkend ook, altijd suddert op de achtergrond de wetenschap dat het bij mannen net even sneller, hoger, verder of krachtiger kan en gaat. Zelfs mijn niet sportminnende vrouw snapt maar al te goed dat kijken naar sport een deel van zijn aantrekkelijkheid haalt uit de wetenschap dat je kijkt naar het beste wat menselijk mogelijk is. En de schepping of evolutie – ik wil niemand voor het hoofd stoten – heeft er nu eenmaal voor gezorgd dat dat vrijwel zonder uitzondering bij mannen ligt.

Maar. Als ik kijk naar Boeljon dan kan ik niet anders dan heel diep voor haar buigen. Met een tweede plaats in Slowakije behaalde ze het afgelopen weekend alweer haar vierde opeenvolgende top-5 notering, met daarbij dus een overwinning. Als er al iemand was die dacht dat die zege in Turkije een ‘lucky’ was, dan bewijst ze week in week uit dat er geen sprake kan zijn van een toevalstreffer. Op de wereldranglijst schuift ze slechts langzaam op, maar op de Europese ranglijst hoeft ze inmiddels niemand meer voor zich te dulden. Een ongekend goede prestatie.

Komende week komt Nederlands beste golfspeler naar ons eigen Open. Ik zal er bij zijn en haar volgen. Met verhoogde hartslag om zoveel klasse in een Nederlands topsportlijf.