Natuurwet

Na weer een verloren wedstrijd tegen Duitsland deed de Engelse oud-voetballer Gary Lineker ooit de legendarische uitspraak dat ‘voetbal een spel is waarbij 22 man negentig minuten achter een bal aanrennen en de Duitser aan het eind altijd wint.’

Golf heeft meer dan tien jaar een eigen variant daarop gehad, zo vaak won Woods in de spreekwoordelijke laatste minuut. Meer nog dan op de baan was de wetmatigheid echter terug te vinden op de wereldranglijst. Of hij nu week in week uit won of niet, of hij nu geblesseerd langs de kant zat of in een kliniek: elke maandagochtend viel de wereldranglijst op de mat met de veertienvoudig majorwinnaar bovenaan. Een onvoorstelbare 623 weken was Woods de beste van de wereld, waarbij zijn voorsprong soms zo groot was dat de vier naaste achtervolgers samen minder punten hadden dan hij in zijn eentje.

Er werd wel eens geklaagd over de voorspelbaarheid van de ranking, maar ik geef grif toe dat het ook best prettig was, zeker voor de stukken in de maandbladen. Zonder ook maar het minste risico op een mispeer konden we het hebben over ‘de nummer 1 van de wereld’ als we het hadden over Woods. Ging de zon morgen immers niet ook altijd op? We beschouwden het bijna als een natuurwet.

Die tijd is geweest. Woods is afgezakt naar de vijfde plaats op de wereldranglijst – zo laag stond hij nooit sinds zijn eerste majorwinst in 1997 – en aan de top wordt de eerste plaats doorgegeven als een hete kroket. Mickelson kwam dichtbij, Donald en McDowell loeren op de topppositie, Westwood had de eerste plaats een paar weken in handen en nu is het Martin Kaymer die aan kop gaat. De voorsprong van de Duitser is maar klein, maar als de wet van Lineker écht opgaat dan weten we waar we aan toe zijn de komende tijd.