Mulder vs Houtkamp 5&3

canon_15_0.jpg
Een van de aardigste aspecten van matchplay is dat het inzicht geeft in de diepere zielenroerselen van de twee spelers. Want in tegenstelling tot de jaarlijkse competitie is het spelen van een NVGJ-matchplaywedstrijd een mooie combinatie van golf en gezelligheid.

De wedstrijd tussen Andy en mij op Rozenstein was daar een goede illustratie van. Tussen onze uitgebreide uitwisseling van persoonlijke ervaringen moest er ook nog gegolfd worden. Dus probeerden we halverwege de verhalen over mooie vakantiereizen, kinderen en de sfeer op onze redacties ook nog oog te hebben voor het edele golfspel. En dat ging mij deze woensdag net iets beter af dan mijn medespeler.

Wist u dat Andy met zijn -toen nog- vriendin, inmiddels zijn tweede vrouw, een vakantiebezoek bracht aan Israël op de dag dat de Gaza-oorlog daar uitbrak? Wij schrijven juli 2014. De familie Mulder was hem drie jaar eerder voorgegaan.

Als kinderen van christelijke ouders, hij katholiek, ik gereformeerd, hadden we op sommige plekken in het omstreden Palestina hetzelfde bijzondere gevoel: In het hof van Gethsemane kon je zo Jezus en zijn discipelen tegen het lijf lopen. De oudtestamentische verhalen die wij als kinderen hadden gehoord, kwamen spontaan weer naar boven. Andy had als voorbereiding op zijn reis naar het Heilige Land de kinderbijbel weer tevoorschijn gehaald, zo meldde hij mij tussen hole 11 en 12.

Van de gevechtshandelingen tussen de twee rechtmatige eigenaren van dit stukje Midden-Oosten hadden de Houtkampjes tot hun schaamte weinig gemerkt. Ja, het was in Jeruzalem een stuk rustiger dan normaal omdat geen enkele reisorganisatie het aandurfde om op Israël te vliegen. Vervelend was alleen dat er ook nauwelijks terug naar Nederland werd gevlogen. Uiteindelijk konden de twee wereldreizigers toch mee, maar de vlucht verliep met een omweg  via Kiev, een dag na de ramp met de MH17.

U begrijpt, het was niet zozeer een strijd om het golfspel maar om de concentratie. Daar had babbelkous Andy net iets meer moeite mee dan ik en inmiddels stond ik bij de draai naar de tweede negen holes twee up.

Twee holes hield Andy nog stand, maar na mijn par op de twaalfde hole was het concentratiebakje leeg. Spijtig, maar het was een zeer genoeglijk rondje dat we helaas niet met een lunch op het inmiddels zonovergoten terras konden afsluiten, want Andy moest in zijn nieuwe huis de mannen van de rolluiken ontvangen. Nu maar hopen op een zonnige zomer en dat zondag de beste voetbalploeg mag winnen.

Taco Mulder 10/5/2017