Martijn Paehlig

Martijn PaehligMartijn Paehlig is niet alleen een golfspelende journalist,
hij schrijft ook professioneel over de sport.
Voor de site van de NVGJ maakt Martijn een column over
de wereld waar hij beroepsmatig mee te maken heeft.
 

Zet toch de radio aan’, twitterde Andy Houtkamp onlangs toen ik – en velen met mij, zo las ik op de social media – met gekromde tenen zaten te luisteren naar het televisiecommentaar bij een voetbalwedstrijd door een tweetal niet nader te noemen heren. Het is dat (sinds de opkomst van digitale tv?) het bewegende beeld en het geluid van de radio zelden nog gelijk lopen, want anders had ik het gedaan.”

Om sport te beleven is kijken niet per se noodzakelijk, aan je oren kan je meer dan genoeg hebben.

Natuurlijk mag ik graag sport zien, ter plaatse of op tv, maar de romantiek van sportluisteren is aan mij wel besteed. Misschien nog wel meer dan aan de incidentele samenvatting van een Europese voetbalwedstrijd – destijds omdat je maar af moest wachten of er voldoende kaartjes waren verkocht om een uitzending te rechtvaardigen, tegenwoordig omdat Nederlandse clubs zich niet meer plaatsen – bewaar ik warme herinneringen aan de zondagmiddagen waarop ik – met een bakje chips en een glas fris – in de radio kroop voor Langs de Lijn, of de transistor die mee ging naar het zomerse zwembad om naar de Tour de France te luisteren.

De ene sport leent zich beter dan beter voor de radio dan de andere, maar wat het oude medium hoe dan ook voor heeft op de tv, is dat de presentatoren en verslaggevers me – als het goed is – meenemen in de wedstrijd. Op tv kan ik zelf ook wel zien waar de bal zich bevindt, moet je als commentator veel gedoseerder omgaan met je woorden. De blauwe maandag dat ik commentaar mocht geven bij Ziggo Sport ervoer ik dat zelf, wekelijks – dagelijks – zie en hoor ik het bij de vele uitzendingen op willekeurig welke zender: er wordt al snel teveel gezegd.

Nee dan radio. Zonder de stem van de mannetjes (en vrouwtjes) van de radio, ben ik nergens. Geen idee waar de bal is, waar de spelers zijn, hoe de krachtsverhoudingen zijn, welke kant het spel opgaat. Dat heeft zijn charme, ook al ‘zie’ je vaak minder. Niet voor niets luister ik elk jaar ondanks de dagenlange uitzendingen van The Open op tv ook urenlang naar Radio5Live. En in september, als ik niet zelf met een zender door de baan loop, weer naar KLM Open Radio natuurlijk.

Op fluistertoon mag ik dan mee de baan in, sta ik bijna op de green als de spanning naar een climax gaat. Meer dan op tv maak je deel uit van het spektakel. Aan welke kant van de zender je ook zit. Andy heeft gelijk. Zet maar aan die radio. 

(KLM Open Radio is tijdens het KLM Open alle dagen live te beluisteren vanaf The Dutch of via de stream op internet)