Long gone

In een groot aantal sporten heb je ze. Nog actieve oude helden die al jaren niet meer presteren op het niveau waarmee ze ooit de harten van het publiek veroverden. Maar anders dan bij het gros van de collega’s die op enig moment slechts nog kunnen rekenen op hoon van de tribunes, mag hij onverminderd en onvoorwaardelijk rekenen op steunbetuigingen van zijn fans. Ongeacht het aantal mislukte passeerbewegingen. Ongeacht de hoeveelheid verprutste kansen. Zelfs ongeacht het aantal korte optredens als gevolg van vroegtijdige uitschakeling. Zijn gunfactor is even ongrijpbaar als ongekend. Hij kan een potje breken. En hij weet het. De publiekslieveling.

Ook de sponsor weet het. Haal de publiekslieveling in huis en de kassa gaat rinkelen. Inderdaad. Ongeacht het resultaat. Hoewel de ster steeds minder fel straalt, blijft hij trekken. De kans dat je iets ziet van de oude brille wordt met de week kleiner. De kans op de volgende fase van het demasqué steeds groter. Dat weet zelfs de meest verstokte fan. Langzaam maar zeker verandert de hoop de oude glorie te zien en de stiekeme sensatie dan toch misschien aanwezig te mogen zijn bij de volgende meltdown. Want met elk optreden komt dat moment dichterbij. The accident waiting to happen.

Maar zelfs voor de publiekslieveling komt de dag dat hij teveel potjes gebroken heeft en de kans dat John Daly dat punt bereikt heeft wordt groter en groter. De flamboyante Amerikaan moet het al jaren hebben van invitaties nadat hij niet meer in staat bleek op andere wijze aan speelrechten te komen.

Toernooidirecteuren gaven niet alleen graag uitnodigingen, ze trokken er ook nog eens de knip voor. Het publiek was immers dol op de tweevoudig majorwinnaar. Dat hij zelden nog de cut haalde, ach, het werd hem vergeven. Dat er nu en dan een hole tussen zat waarvoor hij tien, elf, twaalf slagen nodig had, een kniesoor die daar op lette.

Maar, nu Daly in korte tijd tot twee keer toe midden in de ronde van de baan is gelopen, en  de laatste momenten van brille steeds verder in het verleden moeten worden gezocht,  verliest hij in rap tempo zijn vrienden onder toernooidirecteuren. Zelfs de fans lopen langzaam weg of draaien gegeneerd hun hoofd om bij het volgende incident. De man die ooit als Long John Daly door het leven ging is mijlenver van het niveau dat hij ooit wekelijks op de mat legde. Vroeger bijna. Long gone Daly is inmiddels wellicht een betere omschrijving.