Joop van der Flier Trofee: verslag van de finale

 

IMG-20171028-WA0022.jpg

Foeke krijgt de felicitaties van Michiel. Foto Poppe de Boer

Op de laatste dag zomertijd van 2017 meldden Michiel en ik ons om kwart voor acht ‘s ochtends bij de caddiemaster van Houtrak. Er was een wedstrijd op de baan bij Halfweg, dus de finale van het NVGJ Canon Matchplay om de Joop van der Flier Trofee moest vroeg worden gespeeld. Prima. We hebben allebei kinderen, dus op tijd opstaan is intussen routine. Ook kan ik iedereen aanraden om voortaan in het donker in te slaan op de drivingrange; niks slice of laffe fade, zelden sloeg ik zulke mooie draws… vermoed ik.Een half uur later probeerden we bij de eerste stralen daglicht en met een straffe windkracht 6 á 7 onze ballen richting de fairway te sturen. Dat lukte de ene keer beter dan de andere, maar we hielden ons op de eerste negen heel behoorlijk staande op de open polderbaan. Michiel met strakke ijzers waar de wind nauwelijks vat op leek te hebben – dat leer je wel op Noordwijk – en ik met hybrides die ik op hoop van zegen naar binnen liet ‘waaien’.

 

Drie van mijn vijf ‘bonusslagen’ (‘naar boven afronden’ zegt het reglement gelukkig) kreeg ik op de eerste negen, wat verklaart dat ik de turn wist te bereiken met een voorsprong van 2-up.

 

Intussen hadden Willem van den Elskamp en Poppe de Boer zich opgeworpen als toeschouwers, ballenzoekers en vlagbewakers, en zij zagen dat Michiel zich na een achterstand van 3-down na 11 holes, knap terug in de wedstrijd knokte. Op de tee van de fraaie par-3 veertiende stond hij nog maar 1-down, en de korte maar lastige hole bleek zoals zo vaak de scherprechter.

De afslag van Michiel verdween in de bunker links, wat met de vlag vlakbij het water en een sterk downhill lopende green niet de ideale plek is. Onzin dacht Michiel, en hij sloeg een beauty van een bunkerslag die de hole lipte en op 50 centimeter bleef liggen. Aan het begin van een wedstrijd geef je zo’n puttje, maar als je net twee holes hebt verloren en het spel echt op de wagen is, wil je zo’n listige breaker nog wel even zien. Zeker als je er net een putt van ruim twee meter voor par hebt ingerold – dan wordt zo’n korte putt toch net wat langer.

Of het nu kwam door de hobbelige green, de subtiele break richting het water of de verrassing dat ik hem nog liet putten, Michiel miste en ik ging weer naar 2-up. Op de volgende hole maakte ik optimaal gebruik van mijn laatste ‘extra slag’, waardoor ik met nog drie holes te spelen 3-up kwam. Dormie? Niet bij de NVGJ. Daar spelen we door tot er iemand is omgevallen.

En dat was zeker nog niet het geval. In de halve finale was Michiel met dezelfde achterstand op Houdini-achtige wijze ontsnapt aan Sietse Herrema, dus ik was gewaarschuwd. Bovendien had de sympathieke voetbalcommentator in zijn vorige ronden al drie (oud-)collega’s van Golfers Magazine naar huis gestuurd, dus van onderschatting was geen sprake. Hole zestien ging nog naar Michiel, maar zeventien werd na twee drieputts gedeeld, zodat ik gelukkig niet voor het tweede jaar op rij in het zicht van de haven strandde: 2&1.

Michiel, Willem en Poppe, dank voor een enerverende finale.

Foeke Collet

IMG-20171028-WA0021.jpg

Willem overhandigt Foeke de Joop van der Fliertrofee. Michiel denkt er het zijne van. Foto Poppe de Boer