HORE!

HORE!

             Spieth-drop.jpg

Alleen en alleen van jou wil ik het lezen of horen. Want jij bent voor mij de ‘Oom Jan die zijn neefje leert schaken’. Vertel het me zoals mijn Oom Jan me de rokade voordeed en de moeilijkste zet van het schaakspel uitlegde, de paardensprong. Twee vooruit en een opzij of een vooruit en twee opzij; of achteruit, het paard mag de wildste sprongen maken, als het maar binnen die vier vakjes blijft. Het was allemaal zo duidelijk.
Lieve Tante Aleid, wijs me asjeblieft diezelfde weg bij het golfen.

Het was voor mij, als ervaringsdeskundige, een heel herkenbare situatie: The Open, dag 4, hole 13: de bal verdwijnt via de driver in de rough. Nou, dan weet ik het doorgaans wel; dat wordt zoeken - en vooral - hopen. Maar Jordan Spieth, die overigens mijn grootste sympathie heeft, kan vertrouwen op een menigte die zijn bal op de voet volgt. Zelfs Joost Luiten - deed hij eigenlijk wel mee, want hij is nog geen anderhalve seconde in beeld geweest? - slaat in zo’n geval toch maar een provisional. Zo niet Jordan Spieth. Hij vertrouwt op het legioen dat zijn bal nauwlettend volgt, tot in de bosjes. En daar, Tante, raakte ik het spoor bijster. Ik mocht, meen ik me te herinneren, vijf van de honderd vragen fout hebben voor mijn golfvaardigheidseindexamen, met als belangrijkste motto: ‘Speel de bal zoals die ligt’. Ik slaagde desondanks. Mijn lesboekje heb ik sindsdien amper meer ingekeken, zo simpel en logisch lijken alle beslissingen die je kunt nemen, ook als je ‘de bal zoals die ligt’ niet te spelen valt. 
Ik tel in het ‘geval Spieth’ hardop met U mee: er zijn drie mogelijkheden. Terug naar de plek waar de bal voor het laatste werd geslagen, droppen binnen twee stoklengtes, enzovoort of in de rechte lijn van de vlag en bal naar achteren tot een plek waar wel een normale swing kan worden gemaakt. Het staat er ongetwijfeld in andere woorden, maar U begrijpt wel wat ik bedoel.
Als je voor de laatste optie kiest, hoe kom je dan op het onzinnige idee om de bal te willen droppen tussen een stel geparkeerde vrachtauto’s, waar je zelfs je kont amper kunt keren. Ik zou zeggen: dan maar iets verder naar achteren, toch? Er stonden volgens mij wel drie referees omheen, en niet de minste heb ik me door de mannen van Ziggo laten uitleggen. Maar als de speler zijn bal per se tussen de trucks wil droppen (wat ik overigens niet heb zien gebeuren …) dan moet je toch niet vreemd opkijken dat de bal vandaar in ieder geval niet verder kan worden geslagen. Dan rest mijns inziens slechts het dichtstbijzijnde ‘speelbare‘ punt, twee stoklengten enzovoort, niet dichter bij de hole. Net naast die vrachtauto’s dus. Dat je vanwege die obstakels niet rechtstreeks naar de green kunt spelen is dan jammer. Dat noem ik altijd een van mijn tussenslagjes. 
We zijn - met alle aanwezige wijsneuzen - inmiddels 20 minuten verder en de Tour nadert op het andere net haar laatste hoogtepunt. Even zappen, nog 5 kilometer; snel terug naar The Open. Inmiddels ligt, surprise, surprise, de bal zo’n 15 meter opzij van de mislukte drop, in het vrije veld op de driving range, waar meneer Li inmiddels staat warm te draaien voor een eventuele shoot out, en waar je volgens mij nooit, maar dan ook nooit een voet mag zetten.

Wat Spieth vervolgens met zijn bal in het spel deed was ongelofelijk, maar lieve Tante Aleid, leg het mij en mijn neefje asjeblieft nog een keertje uit (en vereenvoudig daarna de regels).

Ruud Taal