Hooge Rotterdamsche - het verslag

HK180514-049.jpg

De winnaars, gevangen in een mooi shot (foto Henk Koster)

Ultiem genot op de Hooge Rotterdamsche

Golf is mijn beste medicijn tegen het onrustige gevoel dat ik al wekenlang onderga. Onrustig omdat ik al zo lang met makke loop. Terwijl ik zo graag wil. Een pijntje hier (schouder), een pijntje daar (rug) , een griepje van 2 maanden er tussendoor en tot slot overspannen kniebanden maken mijn malheur ergerlijk. En ik wil toch o zo graag!

Maar ik ben altijd positief geweest, wil dat ook zo houden, dus ga ik me zeker niet ergeren! Want ik wil zo graag GOLFEN! Ik schrijf me dus in voor iedere wedstrijd en besluit om te genieten. Van mijn flightgenoten, van de unieke NVGJ-sfeer en natuurlijke het spelletje.

Dat ik wekenlang de leiding heb in het OoM-klassement is dus niet zo verwonderlijk. Maar uiteindelijk zal ik straks keihard door de mand vallen, wanneer de beste scores gaan meetellen voor de eindstrijd.

Hoezo?

Kijk maar eens naar mijn laatste 4 scores, resp. 26, 21, NR en 18. Het zal mij worst wezen, want ik wil zo graag! De  unieke scores behaal ik dankzij mijn linker kniebandjes die veel pijn veroorzaken tijdens het lopen. Foto’s laten maken.

Dokter: ”Prachtige foto’s Terol! Aan jouw knie mankeert niks. Het zijn die banden die er vermoeid uitzien…”. Hij adviseert fysio maar vooral blijven bewegen. De beide bandjes insmeren met Tantum en een pijnstillertje. Het Jonge God-gevoel komt weer terug.

Daarom schrijf ik mij ook in voor de Hooge Rotterdamsche. De zon, de skyline van Rotterdam, de superligging van het clubhuis, de conditie van de baan en het kleine NVGJ-legioen zorgen voor ultiem genot. Met Gerald van Daalen bijt ik het spits af. Twee positivo’s, twee diehards van de NVGJ, twee echte liefhebbers van golf en twee vrienden die onderweg talrijke humoristische  herinneringen uit de oude doos halen.

Met volle teugen genieten we van de baan, de rust, de fraaie doorkijkjes en de skyline. We spelen wisselvallig, Gerald iets meer dan ik. Vooral zijn putter laat hem in de steek. Uiteindelijk lopen we op die laatste, lastige en  meters hoger liggende 18e hole. Ik heb daar nog nooit een  goede score behaald, ook vandaag….zelfs een streep. Mijn enige.

Op het terras controleren we onder het genot van een welverdiende, grote Rode Annie onze kaarten. Gerald 25 en ik ben tevreden met mijn 31 punten. Maar nog beter….ik heb pijnloos gelopen! Dàt is mijn overwinning!

De rest van het veld komt binnen en al gauw blijkt, dat er slecht gescoord wordt. Ronald Speijer (25) : “Ik speelde de eerste 7 holes formidabel, maar opeens moeten we op de 8e zo nodig wachten op die K….grasmaaier. Daarna ging het volledig mis!”

Dan komt Onno Hansum binnen en schreeuwt het uit van vreugde na zijn laatste putt op de 18e. “Joepiedepoepie, een PAR!!!!” Het terras veert op en ziet Onno met een very, very big smile genieten.

In de kleedkamer word ik door Gerald gefeliciteerd met de overwinning. “Hu, overwinning? Met slechts 31 puntjes?” Moet niet gekker worden, maar wordt het toch. Een dubbele overwinning vandaag. Pijnvrij gelopen met als hoofdprijs een doos ballen! Lekker hoor.

Tijdens het diner  worden de scorekaarten – zoals gebruikelijk – door Willem van den E. aan eenieder uitgereikt. Ik zit naast onze onvolprezen William Wollring, die het weer eens “net niet ”gehaald heeft. “Kijk Hans”,  aldus William die mij zijn scorekaart met zijn daarop  behaalde 22 tablefordpunten laat zien. ”Let op en kijk even mee. De scores van de eerste holes.  Een 2, 2, 3, 2, 2, 2, 2 en een 1.”

Ik kijk hem aan en stel vast: “Een mooi rijtje, William!” “Dus Hans,” vervolgt William, “er zit wel degelijk lijn in mijn spel….”

Met dit gezelschap en alweer zo’n schitterende NVGJ-dag kun je toch alleen maar blij, dankbaar en positief zijn?

Hans Terol