Nederlandse Vereniging van
Golfspelende Journalisten

Beste Henri,

Onze laatste briefwisseling dateert al weer van een tijd geleden, maar ik ben verbaasd en nieuwsgierig, dus het moest er maar weer ‘s van komen. 

Ik kon het in Groesbeek niet helemaal volgen.
In de kou en de wind van Sluispolder loop je een cum laude-rondje en twee weken later, onder mijns inziens ideale omstandigheden, faal je hopeloos. 
Want, laten we wel zijn; het was een droom-flight. Jij alleen met Louky, vier en een half uur zij aan zij door een prachtige baan en je scoort niet. Lieve hemel, welke andere line up had je gehad willen hebben? Waar waren je gedachten, of liever gezegd, je zintuigen? Stond je te dichtbij of juist te veraf; werd je anderszins afgeleid? 
Louky had het kennelijk wel naar haar zin, want ze ging met 33 punten, een paar nieuwe schoenen, een Barenbrug-paraplu en een vierkante muts naar huis.

Gelukkig kon er bij jou nog wel een gulle lach vanaf bij de nazit, waar ik net te laat aanschoof om Jaap Homan’s, kennelijk zeer hilarische, reetjes-verhaal aan te horen. Er valt, kortom, nog een en ander uit te leggen en toe te lichten. En heus, niet alle verhalen worden door het bestuur gecensureerd, dus laat de inkt maar weer eens vloeien. Rijkelijk alsjeblieft.

Mijn eigen dag verliep nogal wanordelijk. Eerst in alle vroegte nog even naar Zevenaar in het kader van de rotondekunst, voor een foto van De Bemelman. Interessant om daarna uit te vlooien wat een bemelman is. Tot nu toe kende ik alleen de Jack Bemelmans van Toon Hermans (‘doif ies dood’), maar in feite is het een soort fore caddie avant la lettre. De man die het pad in het bos effent voor de schutters.
Eigenlijk zijn we bij het zoeken naar elkaars ballen dus allemaal een beetje bemelmannen.

Bij mijn andere speurtocht, naar het hoe en waarom achter de rotondekunst, heb ik inmiddels menig gemeentevoorlichter de stuipen op het lijf gejaagd. Hun antwoorden, als ze al komen, lopen uiteen van enthousiasme tot de reactie van een verontwaardigde kunstenares, die bezwaar maakte tegen het fotograferen van haar openbare object (en m.i. terecht, want haar roestende staal zou een beter lot verdienen). Gelukkig voorziet de auteurswet (1912) in een billijke regeling ten aanzien van het vereeuwigen van dit soort overheidsbestedingen.

De fotoserie wordt intussen steeds boeiender, want er wordt wat afgeknutseld in dit land. De verkeerspleintjes puilen uit van betonnen veestapels, ouwe roeiboten, roestvrijstalen bromtollen en wat dies meer zij. Soms ook heel fraaie exemplaren. Ik heb er inmiddels een stuk of 70 geschoten, maar de shortlist met curiositeiten omvat inmiddels 157 exemplaren. Ik vrees echter dat die rij nog langer wordt, want door de bijvangst onderweg (ondanks een inmiddels aangescherpt selectiebeleid) wordt dat aantal steeds groter.
Geen idee waar het allemaal toe leidt. Is het kunst of kitsch? Met andere woorden, hoort het thuis op de pagina Verkeer & Transport of in de culturele bijlage?
Ik zal jou, als kunstcriticaster, te zijner tijd graag raadplegen.

O ja, en passant ook nog even gegolfd met twee uitstekende bemelmannen, Paul en John, waarvan ik één bijna een oor afnaaide. Maar dat valt in de categorie 3.000 woorden en mag de winnaar van de Barenbrug RPR Trophy (klinkt de ‘Grasprijs’ niet veel aardiger?) dus zelf uitleggen. Hij was immers onderdeel van die consternatie.

Aan tafel ook nog een boeiende discussie gehad met Charles over jasjes, dasjes en andere tradities, terwijl hij terloops, als een contradictio in terminis, zijn eigen stropdas offerde aan Ruud Breugel, in ruil voor het verknippen van diens (te) oude NVGJ-das. De oud-voorzitter heeft het me - vanuit die functie - allemaal omstandig uitgelegd. „Het wordt allemaal minder”. Ik gaf hem gelijk.
Desondanks heb het onderwerp ondergebracht in de categorie ‘Slijtage van het benul’ (Wim Breukink, 20-6-12), want sommige dingen dwing je niet af.

Op Anderstein zal het allemaal niet anders zijn.

Tot dan.

Ruud Taal