Gewoon lekker golfen

En? Wat wil jij dit jaar allemaal bereiken? Heb je daar nog over nagedacht?’, vroeg een professional in opleiding me enkele dagen geleden na een stormachtig rondje golf. ‘Wil je beter worden, een lagere handicap, meer plezier?’ Ik viel stil, murmelde wat over misschien wat meer oefenen en toch eens die handicap verlagen, maar het werd me al snel duidelijk dat dat niet de antwoorden waren waar ik mee weg ging komen.

Heel gek was dat niet moet ik bekennen. Niet alleen geloofde ik het zelf nauwelijks – en bracht ik het daardoor kennelijk met de daarbij passende overtuiging – voor ik de zinnen ook maar had uitgesproken, begon ik ze alweer te bagataliseren en excuses in te bouwen.

Dat ik oefenen nu eenmaal niet zo leuk vind. Dat ik mijn driver over het algemeen wel redelijk recht sla, dat ik meer baat zou hebben bij wat extra aandacht voor mijn wedges en dat ik weliswaar het belang zag van oefenen met putten, maar dat ik zo mogelijk nog saaier vond dan naar de drivingrange gaan. Af en toe prima, maar niet uren aan een stuk en al helemaal niet met een vooropgezet plan.

Allemaal waar, maar opnieuw niet de antwoorden waarmee ik de enthousiaste aankomend leraar tevreden kon stellen, want voor ik het wist ging het over het verschil tussen prestatiedoelen, procesdoelen en resultaatdoelen, en dat ik me misschien niet op het een, maar dan toch wel op het ander kon gaan richten. Moest gaan misschien wel. 

Zomaar het jaar in gaan, mijn werkgerelateerde en nvgj-rondjes nemen zoals ze komen, ik begreep dat ik mezelf er mee tekort zou doen. Althans, zoveel maakte mijn gesprekspartner me duidelijk: ‘Je handicap is niet meer dan een getal op een plastic pasje, je plezier komt uit daadwerkelijk bezig zijn op de baan, maar tegelijkertijd ben je niet zomaar op deze handicap gekomen… dan wil je kennelijk toch iets met je spel…’

Opnieuw viel ik stil. Was het omdat ik zocht naar een antwoord of omdat hij gelijk had?

Het moment van goede voornemens mag dan voorbij zijn, het is nog niets te vroeg om gestructureerd aan de slag te gaan en straks goed beslagen ten ijs te komen. De winter duurt nog lang, het golfseizoen is nog niet begonnen.

Nu nog bedenken wat ik eigenlijk zou willen dit jaar. Behalve toch vooral gewoon lekker golfen.

Challenge!

… dat durf ik nu wel te roepen na een jaar met dramatisch slechte scores die ik toch braaf heb ingeleverd. Door de handicapcommissie en de NGF teruggezet naar handicap 13 … geheel terecht! Maar dat is wel het zetje dat ik even nodig had om er dit jaar een andere draai aan te geven. De handicap is inderdaad niet meer dan ‘een getal op een plastic pasje’, maar het spelplezier wordt grotendeels bepaald door een steady ronde met heel veel mooie slagen en een bijbehorende geweldige score. Ik ga aan de bak om dit jaar weer eens een paar keer in de prijzen te vallen. Regelmatig oefenen, lesje hier, lesje daar, maar vooral stoppen met dat denken in de baan, met het nemen van onnodige risico’s. ‘Verstandig zijn’, dat is wat ik mij heb voorgenomen. Ik blink daar zeker niet in uit, maar dat wordt mijn uitdaging. Het werkt natuurlijk beter als we elkaar uitdagen Martijn, wat gaat het worden?

- per wedstrijd die we beiden spelen meeste punten?

- per wedstrijd die we beiden spelen meeste birdies?

- handicapverlaging vergelijken op 1 juni, 1 september en 1 december?

- iets anders? …

De inzet? Waarschijnlijk iets met alcohol, want daar heb ik gelukkig geen wilde voornemens over uitgesproken. Jij?

Groet, Bert