Eric Korver

Het zit er weer op, de Olympische Spelen in Rio. Het grootste sportevenement ter
wereld leverde gemengde gevoelens op, ook bij de leden van de NVGJ die voor de diverse media werkzaam waren in Rio, waar golf voor het eerst sinds meer dan een eeuw weer op de olympische kalender stond.

Hij is dan ook vergeven, de erfenis van George Lyon. Nee, dat waren niet zijn
bezittingen, toen de Canadees in 1938 voorgoed de ogen sloot. Geen geld, geen
land. De echte erfenis van George Lyon was zijn olympische titel. Die verdiende hij in 1904, in St. Louis. Een stunt van jewelste. De Amerikaanse golfers haalden daar alle medailles op. Allemaal, behalve eentje. En laat dat nou net de belangrijkste zijn. In het strokeplaytoernooi liet Canadese George al die Amerikanen achter zich.

Of dat de reden is waarom golf vier jaar later van de olympische agenda was
verdwenen, is niet duidelijk. Feit is dat er 112 jaar moest worden gewacht op het
volgende olympische golftoernooi. En zo lang duurde het dus ook tot George Lyon eindelijk een opvolger krijgt.

Dat is toch wel wat, dat je je zelfs bijna tachtig jaar na je dood nog regerend
olympisch kampioen mag noemen. Verdedigen heeft hij zijn titel nooit gekund, maar dat zal George een worst geweest zijn. Hij belandde in ieder geval in de boeken als de langst regerende olympisch kampioen ooit.

Justin Rose heet zijn opvolger, na een olympisch golftoernooi dat vooral vooraf de gemoederen aardig bezig hield. Het Zika-virus hield veel wereldtoppers weg, en andere redenen om af te zeggen werden ook snel gevonden. Maar hadden de thuisblijvers gelijk? Het lijkt erop van niet. Vooralsnog is er niemand ten prooi gevallen aan het mugje dat Zika verspreidt, en het toernooi op de Olympic Golf Course was een mooi succes.

Justin Rose was daarin heel duidelijk. De winnende Engelsman had het over een  lees verder »

Het zit er weer op, het wereldkampioenschap rugby. Tja, als je zelf in de grootste sport ter wereld geen rol meer speelt, ga je je blik verleggen. Rugby dus. En eerlijk is eerlijk: het was fantastisch. Wat een fenomenaal evenement. (Niet te verwarren met foekemenaal, wat inmiddels ook staat voor presteren in de buitencategorie, maar dan in de golfsport. Als hij zo doorgaat terug te vinden in de volgende editie van de Dikke Van Dale, maar dat terzijde.)

Rugby dus. Daar kwam het gesprek deze week op de prachtige Goyer ook op. En dan vooral op de Haka, de traditionele opening van de All Blacks, gebaseerd op een oude krijgsdans van de Maori. Fascinerend, meeslepend, indrukwekkend, en meer van dat soort superlatieven.

‘Kunnen wij geen Haka doen?’, werd er op het terras terloops geopperd.

‘Wij doen elke week al aan hakkuh’, was het gevatte antwoord.

De gedachte bleef toch hangen.

Een Haka.

Op de golfbaan.

Kijk, dat zou die Duitsers nog eens leren. En de Belgen. Ik zie het al helemaal voor me.

Fonkelende ogen boven het grijze baardje van Friso jagen schrik aan. Geldt ook voor de naast hem stampvoetende Marijke Brouwers, die opeens een heel andere therapie heeft ontdekt. Ruud heeft zijn kekke colbertje ontdaan van de mouwen en heft de blote armen gillend ten hemel.

‘Ka mate! Ka mate! Ka ora! Ka ora!’

Vlak voor hem staan onze oud-voorzitters Charles, Leo en Pieter zij aan zij. Handen kletsen beurtelings op hun dijen en op hun onderarmen. De haren van Pieter zwiepen wild in het rond. Ger en René zakken diep door hun knieën en stappen vastberaden naar voren. Dreigend gezicht, wilde blik.

‘Tenei te tangata phuru huru!’  lees verder »

Verandering. We hebben er onwillekeurig allemaal mee te maken. De buurtsuper op de hoek die ermee stopt, het lokale zwembad dat sluit, of de watermeloen die plots vijftig cent duurder wordt.

Ook de NVGJ ontkomt niet aan verandering. Op zich niet heel vreemd, want inmiddels draaien we al 21 jaar op vrijwel dezelfde wijze als golfclubje voor journalisten. Maar het gaat goed zo, waarom moet het anders, hoor ik u dan zeggen.

Als het NVGJ-bestuur bestond uit politici of topbestuurders van multinationals, zouden we zeggen dat we ‘inspelen op de veranderende behoeften in de markt’. Een dooddoener, maar wel eentje waarmee je zo’n beetje overal mee weg komt.

Doen we dus niet.

Maar het is wel zo dat we handelen naar aanleiding van gebeurtenissen in het recente verleden. Gebeurtenissen die ons ertoe hebben gebracht na te denken over een statutenwijziging. Nee, nee, geen logo. Daar gaan we het voorlopig niet meer over hebben.

Deze aanpassing heeft vooral te maken met de vaardigheden van onze leden. Of soms ook het gebrek daaraan. En dan praten we niet over het speltechnische aspect. De handicap of zo u wilt het golfvaardigheidsbewijs is al jaren een vereiste voor het lidmaatschap van onze club. Dat blijft uiteraard zo, al wordt er de laatste tijd regelmatig getwijfeld aan de juistheid van het niveau dat we ons soms toedichten. Maar ook daar kunnen we als bestuur mee leven. Het gaat immers om de leuke dag.

Juist die is voor een aantal leden de laatste tijd behoorlijk in het water gevallen. Letterlijk.  lees verder »

Ik zie ‘m nog staan, elke ochtend. Devon. Een heerlijke lach in een donker gezicht, dreadlocks die tot halverwege z’n rug over het witte overhemd vielen, en altijd een zonnig humeur. Devon was onze ober tijdens de vakantie op Jamaica, inmiddels al weer lang geleden.

Maar Devon werd ook een beetje onze vriend, samen met z’n collega’s. Omdat we ze, in tegenstelling tot een te groot aantal andere gasten, normaal behandelden. Geintje, klopje op de schouder, sigaretje delen. Devon kon dat waarderen. Zei dat ie dat niet zo vaak tegenkwam. Hij voelde zich bij ons gewaardeerd en gerespecteerd.

En bij het afscheid kwam hij steevast met de rechtervuist naar voren. Een ’boks’ heet dat tegenwoordig, maar de Jamaicanen kenden die al lang. ‘Respect man’, klonk het dan. En na een weekje werd dat ‘Concrete respect’, als een soort overtreffende trap.

Respect is belangrijk op Jamaica. Maar ook bij de NVGJ. Ik voelde respect voor Mignon, toen ik ergens in een vrijwel internetloos deel van Schotland even een berichtje opving. ‘Mignon overleden’, was het bericht. Kort, maar lang genoeg om indruk te maken.

Mignon Buls. Tegen het einde van het seizoen 2013 speelde ik in korte tijd drie keer met Mignon, en dat was altijd gezellig. De levenslust spatte er vanaf bij haar en ik schrok ook behoorlijk toen het nieuws over haar ziekte doordrong. Toch was ze er tijdens het lustrumfeest op Texel. Mignon speelde mee als vanouds en het leek haar goed of in ieder geval beter te gaan. De realiteit is helaas anders. We moeten Mignon voortaan missen.
 lees verder »

Vrienden en vriendinnen van de NVGJ,

Een paar dagen geleden, onderweg naar Engeland via de Franse A16, viel mijn oog op het grote bord boven de weg. Calais, Boulogne-sur-Mer, Hardelot. Onwillekeurig gingen de gedachten even terug naar pakweg drie weken eerder. Hardelot, de voyage de la mémoire die inmiddels zelf alweer was verworden tot een herinnering. Een mooie herinnering, dat absoluut.

De drie dagen spelen in Hardelot en Le Touquet en het verblijf in het roemruchte hotel Le Manoir zijn omgevlogen. Die paar dagen vormden eigenlijk het verhaal van onze NVGJ in een notendop. Gezelligheid, saamhorigheid, goed eten en drinken, een feestje, en dat alles rond drie heerlijke rondjes golf.

Mooi ook om al die trotse leden en partners op de laatste dag vereeuwigd te zien op de plaats waar het allemaal begon, het clubhuis van Hardelot. Onze erevoorzitter Charles Taylor vertelde in het bewuste zaaltje vol golfhistorie de verhalen van de oprichting uit eerste hand en het blijft bijzonder te horen hoe het destijds allemaal is gegaan. En het blijft net zo bijzonder te zien waar het in twintig jaar allemaal toe heeft geleid.

Ons motto is nog steeds onveranderd: elkaar een gezellige dag bezorgen. Met zo’n zestig NVGJ’ers present hebben we elkaar daar zelfs drie leuke dagen bezorgd. Een compliment waard.

Een dik compliment moet er ook gaan naar Hans Terol. Onze secretaris heeft een enorme inspanning geleverd door de grootste volksverhuizing in de historie van de NVGJ in goede banen te leiden. Hulde daarvoor.

Hardelot vormde in dit jubileumjaar een prachtige opmaat naar veel meer bijzondere momenten, waarin – het moet gezegd – de hand van Hans en Madelon duidelijk zichtbaar is. Eén van de hoogtepunten wordt zonder twijfel het jubileumfeest op Texel, waar we dit keer zelfs twee dagen kunnen verblijven. Een feest dat eigenlijk niemand mag missen.  lees verder »