Dag 2 EMGJ - na de eerste ronde

EMGJteamdiner.jpg

We worden vijfde’

Het moet een geweldige kick zijn op de laatste dag van een golfkampioenschap in de laatste flight te spelen – omdat je voor die tijd de beste score hebt gemaakt. Deze sensatie gaat helaas aan het Nederlands team voorbij.

Uitslapen? Niks uitslapen. Madelon zat om half zeven als eerste aan het ontbijt, er diende vroeg gestart, want haar ploeg had op de eerste dag van het EMGJ teleurstellend gepresteerd, we zeggen het maar ronduit. Sommigen kwamen zelfs hun excuses aanbieden voor hun belabberde bijdrage aan de uitslagenlijst. Je weet zelden zeker of iets helemaal waar is (waar treft iemand werkelijk schuld?), zodat je uit moet kijken met veroordelingen als ‘dader’ en ‘schuldige’ en ’gepatenteerde lulhannes’, maar we kunnen toch wel zeggen dat verdachten als Sietse H. en Martijn P. de schijn nogal tegen hadden, met hun scores van 20 en 22, zelfs als je in aanmerking neemt dat er hier met een drie-vierde handicapverrekening wordt gewerkt.

EMGJFransman.jpg

Deze Franse deelnemer geeft de pijp aan Martijn; zijn team staat laatste na dag 1.

Het was al deerniswekkend te zien hoe de laatste spelers van het Nederlands team op de achttiende green verschenen. De Duitsers en Oostenrijkers stonden er massaal te wachten op hun teamgenoten, om hen toe te juichen en aan te moedigen, een glaasje in de ene, een sigaar in de andere hand. Dat kon ook goed, omdat het heerlijk weer was. Vriendelijk, zacht zonnetje, gevoelstemperatuur 23 graden, werkelijke temperatuur 20.  Maar onze teamcaptain zat met Sonja en Gjalt sip in het clubhuis te kijken, de ene na de andere frustrerende score op haar lijstje schrijvend. Het grootste deel van de ploeg was al afgedropen, terug naar het hotel.

EMGJmuseum.jpg

De avond werd besteed in het oorlogsmuseum van Mons, want in deze stad is zowel in de gruwelijke episode 1914-1918 als vanaf 1940 schrijnend geleden. Het was ook de perfecte setting voor een onwaarschijnlijke anekdote van Pim Donkersloot. Deze had op zeker moment, ergens in 2014 tijdens een wedstrijd van de NVGJ op Sluispolder, zijn karretje in het water laten rijden. Hij had het zien gebeuren, kreeg de ingeving een foto te maken van het alleszins komische voorval, tot hij zich realiseerde dat hij daarvoor zijn telefoon nodig had. En die zat in zijn tas. De beste raad nadien: die telefoon in de rijst dompelen. Bij de telefoonwinkel hadden ze een beter idee: die telefoon gewoon twee weken in de broek dragen, dan droogt-ie vanwege de lichaamswarmte vanzelf op. En dan maar hopen. En niet aanzetten, want dan riskeer je kortsluiting.

Twee weken later nam Pim zijn zoon E. mee naar het gebied waar in 1914-1918 de Grote Oorlog was uitgevochten, met aan Britse kant de deelneming van de Nederlandse luitenant E. Donkersloot. Pim en junior gingen precies 100 jaar na dato het graf zoeken van oud-oom E. Donkersloot. Dat lukte niet. Hij lag niet op dit dodenveld, hij lag niet op dat dodenveld. Tot ze nog een laatste poging waagden.  Toen gebeurden er twee dingen tegelijk, aldus onze goede collega Pim, die zijn hele leven al in het teken laat staan van de waarheid en niets dan de waarheid: zijn telefoon ging over. Hij viste het ding uit zijn broek en zag tot zijn verbijstering dat de telefoon de tijd aangaf: 19:14. Op dat moment riep zijn zoon: ‘Hier is het graf!’

Zelden hebben wij het zouter gevreten, maar we noteren het hier toch maar even als wapenfeit, om 07.41 uur, op de vierde dag van oktober 2017.

Het gaat natuurlijk om de moraal van dit verhaal: laat nooit je tas het water in rijden. Gjalt had tijdens het ‘walking dinner’  in het museum een tip van een andere orde: gebruik altijd een gekleurd balletje als je met drie man speelt. Hij doet het zelf al enige tijd en het helpt kennelijk erg goed bij het terugvinden van je eigen balletje. Het helpt ook het risico te verkleinen dat je de verkeerde bal speelt. Dat overkwam onder andere Pamela, die overigens, in tegenstelling tot eerdere berichtgeving, laat weten helemaal geen bezwaar te hebben gekust te worden bij een vriendschappelijke ontmoeting. ‘Ik hou alleen niet van dat kleffe drie keer kussen’, aldus  onze sympathieke oud-hockeyster, die er verder deze dag ook niet veel van bakte.

EMGJdisgjalt.jpg

Leo van de Ruit hield de moed er gelukkig in. Zijn voorspelling: ,,We worden vijfde!’’ Gebral, meende Sietse. ,,Dat is de man die zei dat de Fransen gingen winnen.’’ Frankrijk staat voorlopig laatste. Nee, zelfs met koffiedik kijken zijn we hier in Mons niet erg in vorm.

Henri