Brouwer vs Van der Steen 1 up

canon_57.pngHet viel even niet mee om een afspraak te plannen. Verrassend volle agenda’s opeens en met toestemmingen, zij het niet van harte, van wedstrijdleider WvdE, werd het uiteindelijk 4 mei. En omdat het een drukke dag was en Henri vermoedelijk te laat belde ook nog eens pas om 16.30 uur. De baan: Midden-Brabant, omdat deze naar de stellige overtuiging van Henri zo ongeveer halverwege was (vijf kwartier tegenover een half uur).

Ik ging goedgemutst op pad. Het was ideaal golfweer en een rondje met Henri is altijd leuk, zelfs als je er naar toe rijdt in de wetenschap dat je eigenlijk nooit een matchplay wedstrijd wint, behalve als je tegen Karel van de Graaf mag (2x), maar dat is al een tijdje niet meer voorgekomen.

Henri had ’s morgens een interview gehad, daarna nog een paar kilo boeken gekocht, vooral biografieën, in een tweedehands boekenzaakje, mede omdat hij binnenkort naar Engeland gaat met zijn liefde (‘We zien elkaar eigenlijk niet zo vaak’) om daar te wandelen (samen), golfen (hij alleen) en natuurlijk boeken te lezen. Dat doet hij tegenwoordig dus per kilo.

Herman de Man

Wat een mooie baan is dat Midden-Brabant toch. We mogen er binnenkort als NVGJ ook weer spelen. Gevarieerd, kort en lang afgewisseld (relatief veel korte par 4’rs van ca 300 meter, leuk, kom ik ook eens in twee op de green). Behoorlijk glooiend en daardoor aan het einde van de dag mooie schaduwen.

Henri sloeg direct geweldig af en ik niet. Hij vertelde over Herman de Man, waar net de dag ervoor een twee pagina groot artikel over was verschenen, van zijn hand, en uiteraard in verband met 4 mei. De man was toevallig in Frankrijk om te schrijven toen de oorlog uitbrak. Hij kwam niet meer terug en de Joodse vrouw (vele jaren eerder Katholiek geworden) en vier kinderen werden uiteindelijk opgepakt, van kamp naar kamp gesleept en uiteindelijk in Auschwitz omgekomen. Had gered kunnen worden de burgemeester, maar niet dus.

Ondertussen stond het na twee holes 2 up voor mij. De marshal kwam langs, reed een stukje mee, wat Henri min of meer redde: zijn afslag op 3 leek verdwenen maar werd gevonden door de man in de buggy. Henri won de hole. We hadden het over lezen en schrijven: dat hij dacht dat ik heel anders boeken lees dan hij (in elk geval veel minder), omdat ik zelf weleens een boekje geschreven heb. En we hadden het over andere dingen. Soms liepen we ook gewoon in stilte door. Het was goed. De omstandigheden leenden zich ervoor.

De marshal kwam net op tijd weer terug om te zien hoe ik met een prachtige putt van (inmiddels) 1 down terug ging naar AS, daarna weer naar 1 up en bij de turn was het all square. Het ging inderdaad nogal op en neer.

You Tube

Henri heeft geen TV maar kijkt wel regelmatig TV op de computer – en hij kijkt veel naar You Tube filmpjes. Deze week nog naar filmpjes over putten. Hij had zich daardoor een nieuwe routine aangemeten: de lijn van twee kanten goed bekijken, stand innemen, vanuit de stand naar de hole kijken voor de afstand, dan weer oog op de bal en vervolgens volledige focus op het zuiver raken van de bal.  Hij vertelde dit nadat hij op hole 7 met een geweldige putt een grotere achterstand had voorkomen. Dat hij geen grote afstand nam dan 1 up, ook gedurende de tweede negen, lag dan ook niet aan het putten maar aan het feit dat hij soms de hole al opgaf voor we überhaupt de green bereikten.

Op die belachelijk lange par-3 zevende bijv, 200 meter. Ik midden op de fairway, meter of dertig tekort, hij in de waterhindernis bij bomen maar speelbaar. Slaat de bal, we horen een tik van bal-tegen-boom en vinden de bal nooit meer terug. Crucialer was het vermoedelijk op de zeventiende.

De Dodenherdenking

We waren ondanks dat we met z’n tweeën speelden en geen last hadden van andere flights, niet voor achten binnen. Twee minuten voor acht kwamen we aan op de teebox van zeventien. Natuurlijk gingen wij twee minuten stil zijn, Henri ging bovendien een foto van mij maken, want er was een projectje van de krant dat er mensen gefotografeerd zouden worden die de doden stonden te herdenken. Ik driver in de hand, hand rustig op de knop, in gedachten in de verte staren, aan doden proberen te denken en niet aan Henri die -in stilte uiteraard- een foto van mij stond te maken. Bleek het een filmpje te moeten zijn.

Henri_Medium.jpg

Nadien dus verder op de zeventiende: 1 up voor mij, weer zonder dat we de green haalden. Maar het kon nog goedkomen op de par-4 achttiende. Daar kreeg ik geen slag mee (in totaal zes, best veel ja), dus een AS met een verlenging tot gevolg zat er nog steeds in.
Ik sla een voor mij doen prima bal. Henri slaat voor zijn doen ook een prima bal, een stuk verder dus.

Ik leg op voor het water, want er is daar een eilandgreen en ik ben niet zo’n lefgozer. Hij gaat over het water naar de green. Hij topt en ziet de bal in de richting van het water schieten. Erin, dachten wij, maar dat bleek niet het geval. Er vlak voor. Niets aan de hand dus. Beiden met onze derde slag goed op de green, ik iets verder weg dan hij. Ik put maar tekort: 50 cm? Hij putt maar te lang. 30 cm? Geven? Ja, hallo. Ik putt en mis. Verlengen dus denk ik - want die nieuwe routine van Henri.

Twintig?

Misschien was het minder dan dertig en maar vijfentwintig cm. Twintig?, zou Henri later op het terras zeggen. Hoe dan ook, vermoedelijk door die korte afstand vergeet hij de lijn van de andere kant te bekijken, routine door de war. Het kan ook de spanning van die laatste slag zijn geweest –  verlengen of verliezen. Op een merkwaardige manier en tot onze beider verbijstering duwt hij de bal naast de hole.

‘Ik ben geen killer’, analyseert hij later op het terras. ‘Misschien alleen als ik een gruwelijke hekel heb aan de tegenstander, maar anders niet.’ Ik zeg dat ik me op voorhand al zo verzoend had met een nederlaag dat ik eigenlijk heel relaxt speelde. Daarna bespraken we het leven – in elk geval ook zijn leven straks als hij klaar is bij het Brabants Dagblad. We eten bitterballen. We concluderen dat het een geweldige dag was. Mooie baan, prachtig weer, geen drukte, goed gezelschap, bediening nogal vergeetachtig maar in elk geval vriendelijk. Een omhelzing.


Als het mag van WvdE wil ik het best overdoen hoor Henri… Maar zal wel niet mogen. Op naar Ruud Taal.

René Brouwer