Een boom, een slag, een schreeuw..

EMGJtussenstand.jpg

Om maar met het goede, zeg gerust het beste nieuws denkbaar te beginnen:  we spelen volgend jaar een interland tegen de Zweden. In Zweden. En daarna, als revanche, eentje in Nederland. En daarna weer eentje in Zweden. Et cetera. Dit geweldige nieuws werd bekend gemaakt tijdens het galadiner op de slotavond van de EMGJ 2017 in Mons, waar de Nederlandse equipe een alleszins verdienstelijke zesde plaats bereikte. Er is een tussenstand waarin Oranje zelfs eerste stond, maar je weet hoe dat gaat met prestigieuze, nationalistische evenementen: de grote landen brengen uiteindelijk toch krachten in stelling die voorkomen dat de kleintjes blijven bovendrijven. (foto’s Pim Donkersloot en Marijke Brouwers)

(Op speciaal verzoek vermelden we hier nog even dat de scores geflatteerd kunnen lijken. Spelen met drie-kwart van je handicap levert voor sommigen ook extra psychologische problemen op. Er was een deelnemer met handicap 22 die (verplicht) van 18 moest spelen, het maximum – en daar dan weer drie-vierde van. Die bracht de eerste dag vier, de tweede dag twee punten over de streep.)

Terug nog  even naar de nakende interland tegen Zweden. Het nieuws werd bekend gemaakt door Fred Veldman, ook de captain van het team dat wordt afgevaardigd. Dat team bestaat uit negen man en als we alles goed hebben verstaan in het geroezemoes van zo’n diner voor 100 man kon Fred meteen ook de samenstelling van het team laten vastleggen. Dat worden dus de tien die het EMGJ 2017 speelden, minus Martijn Paehlig, die helaas tot volgend jaar augustus is uitgeschakeld. Hierover verderop meer.

Het is uiteraard een officieuze selectie. Naar verwachting is Sietse ‘eagle’ Herrema tegen die tijd niet eens meer beschikbaar, als hij tenminste eind dit jaar definitief besluit tot de rangen der profs toe te treden, teneinde te doen wat zijn oom net niet lukte. Hierover verder ook meer. En dan bestaat de kans dat Pamela Sturhoofd is gaan tafeltennissen en niet eens meer clubs in huis heeft, zuiver omdat ze haar leven niet nog langer wil laten vergallen door een rottig balletje dat een rottig holletje in moet.

Nu meer over het slechte nieuws, de tragische kwestie-Paehlig. Voor wie het nog niet heeft gehoord: Martijn heeft zich op de laatste dag van het EMGJ ernstig geblesseerd.  De situatie: op enig moment moest onze linkse vriend een boom ontwijken. Zijn balletje lag er twee meter vandaan. Hij moest even bedenken of het verstandig was wat hij deed, maar van alle opties was die ene – dat hij zijn bal snoeihard tegen de boom zou rammen – niet in hem opgekomen. Dat gebeurde wel. Het balletje retoucheerde nog harder dan-ie de boom trof, eerst op Martijns duim, vervolgens op zijn edele delen. Naar eigen zeggen heeft hij nooit zo veel pijn gevoeld als toen. Vijf minuten lag hij op de grond, huilend van de pijn. Aan zijn zaakje. De pijn aan zijn duim kwam pas later. Wat te doen? Stoppen was een logische conclusie. De broek laten zakken in elk geval de eerste. Even checken hoe het erg het daar beneden was. Wij sluiten hier de gordijnen en beperken ons tot de feitelijke weergave van de feiten die volgden. Martijn speelde door, maakte nog enkele puntjes, maar kon later op de dag nog steeds niet pijnloos zitten. En die duim voelde ook niet goed.

EMGJstraftraining_0.jpg

En dan te bedenken dat Martijn ’s morgens als eerste op de golfbaan was, om kwart over 7, toen het nog aardedonker was. Met zijn auto lichtte hij zichzelf bij, om een uur later in elk geval ‘met warme ballen’ de baan in te gaan.

Op de Duke horen we misschien meer over Martijns herstel, waarvan de gehele ploeg hoopt dat er een zekere voorspoed bij komt kijken. Zelf stelde het slachtoffer nuchter vast dat het nog heel wat slechter had kunnen aflopen, als die bal op zijn oog of de zijkant van zijn hoofd terecht was gekomen…

Martijn was niet het enige slachtoffer dat deze EMGJ eiste. Dinsdagavond gleed Sonja uit bij het verlaten van de bus die ons naar het ‘walking dinner’ bracht, waarbij haar enkel zodanig in het ongerede raakte dat ze zich de volgende ochtend een bandage moest laten aanmeten om überhaupt het toernooi uit te spelen. Met ook nog vier keer twee pillen paracetamol en wat ibuprofen kon ze het aan. Dapper en buitengewoon lief ging ze niettemin laat in de woensdagmiddag met Marijke op pad om voor Madelon iets leuks te kopen – om onze teamcaptain te danken voor haar bewonderenswaardige inzet rond dit kampioenschap en natuurlijk ook om nog eens te laten merken hoe fijn we het vinden dat we Madelon sowieso weer zien.

EMGJGjaltdames.jpg

Gjalt van der Mark escorteerde bevallig de drie vrouwen van het Nederlandse team.

Om 7 uur verzamelden we dus in de bar en werd Madelon in het zonnetje gezet. De captain verscheen in het oranje! Zij werd bedankt voor alles wat ze voor het team heeft gedaan en de dank werd stoffelijk gemaakt met een fles bubbels uit Mons (Ruffus, met glazen!) en een tasje met exquise kaasjes, inclusief vlaggetjes met de bijbehorende informatica. Sympathiek cadeautje, zeer gegund!  Madelon liet vervolgens weten dat zij een ‘fantastisch team’ onder haar hoede had gehad. Zij reikte daarna de prijs uit voor de beste Nederlander over twee dagen. Twee mannen eindigden met een gelijk aantal punten. Pim werd tot winnaar aangewezen, omdat hij de tweede dag beter was geweest, een buitengewoon dubieus argument natuurlijk. Op de tweede dag kan iedereen het.

Bovendien werd totaal geen rekening gehouden met andere relevante factoren: wie van de twee alleen woont, wie nog full time werkt, wie tussen de rondes door nog werkzaamheden moet verrichten als verslaggever van de club, et cetera. Maar goed, de snacksschaal ging dus naar Pim. William zal tevreden vaststellen dat deze de eerstvolgende keer van een nieuwe handicap speelt, want zijn totaal van 34 punten betekende, vanwege de drie-vierde verrekening, een feitelijke stablefordscore van 37. Nog even en we hebben er een single-handicapper bij! Pim wilde in zijn dankwoord wel onthullen hoe hij tot zijn topdag was gekomen: één gedachte meenemen op je ronde. ,,Dat was dat je als amateur je lichaamsgewicht gedurende de gehele swing voor 80 procent op links moet houden.’’ Later aan tafel: ,,Ik wilde niet de wijsneus uithangen, maar die tip heb ik van Seve Ballesteros.’’

EMGJneary.jpg

Bijna-prof Sietse Herrema scoorde ook nog een neary en een kiss van de rondemiss.

Onze enige echte single handicappper, Sietse Herrema, speelde een voortreffelijke tweede dag. Met een eagle. En twee birdies. Ongehoord! Op de tweede 9 noteerde hij 19 punten.  Maar ja, hij blijkt het niet van een vreemde te hebben. Zijn vader was ooit kampioen van Nederland, als dubbel met een oom van Sietse, die het korte tijd als playing professional probeerde. Vader Herrema reikte tot handicap 3, heeft nu 11 en probeert nog eens single handicapper te worden. Opa Herrema golft trouwens ook nog. Tiede Herrema is van 1921 en werd landelijk bekend toen hij door de IRA werd ontvoerd. Een maand lang was de kwestie op het NOS journaal. Herrema is sindsdien ereburger van Ierland.

EMGKLeoMarcos.jpg

Een van de vijfenderig paar schoenen van Marcos van de Ruit.

Ander nieuws: Leo van de Ruit heeft weer nieuwe schoenen. De snob bezit intussen 35 paar. Collega Donkersloot heeft hem al ‘de Imelda Marcos van de Lage Landen genoemd’.  (In het ook te Mons al vroeg beschikbare ochtendblad van donderdag 5 oktober lezen we overigens dat collega Hoogland in Parijs zit waar Willy nieuwe onderbroeken aanschaft met de credit-card van meneer; we geven het maar door zoals Rob zelf het de wereld laat weten.)

Aan tafel werden ook wat wonden gelikt. Pamela en Gjalt likten dezelfde wond: het putten. Gjalt: ,,Ik krijg ‘m er niet meer in, niet eens meer van een meter.’ Pamela is er net zo erg aan toe. Ze overweegt haar winter te besteden aan oefeningen op de green.

Deze verslaggever weet inmiddels zeker dat het zijn spel ten goede komt wanneer er niet achttien holes lang sociaal gezeverd hoeft te worden. Bij de NVGJ zal het niet lukken zoiets in de reglementen te vervatten, al het maar omdat Anneke Bakker meteen zal dreigen een eigen club te beginnen. We blijven het dus maar doen, golf spelen en elkaar al kletsend een gezellige dag bezorgen. Behalve op het EMGJ. Dan wordt het kletsen tot de avonden bewaard. Gezellig!

EMGJDuitsland.jpg

Team Duitsland werd kampioen voor Italië.

Gezellig roddelen! Klaus Pastor schijnt een visitekaartje te hebben waarop te lezen valt dat hij met het Duitse team derde werd op een eerder EMGJ. Klaus kan dus nieuwe visitekaartjes laten maken: Europameister 2017! De voorspelling van Leo (‘Frankrijk gaat winnen’) kwam niet uit; Frankrijk werd kansloos laatste. Onze oud-voorzitter bood geen excuses aan voor zijn totaal belachelijke prognose en probeerde zich er met een drogreden van af te maken. ,,Ik dacht dat de Fransen allemaal duikboten hadden opgesteld, maar het bleken allemaal oude mannetjes te zijn die er niks van kunnen. De beste Fransen spelen deze week een interland tegen de Britten.’’

Zo blijft er altijd nog wat te wensen in ons wereldje van birdies en bogey’s. Een EMGJ met Engelsen, Schotten, Welshmen en Ieren! En de Denen die deze keer afzegden.

Henri, 5 oktober 2017

Medical

We kennen de heer Van der Steen als een man van het woord en als een man van de waarheid, maar in dit schrijven ook een beetje als de man van de overdrijving, althans, als het aankomt op de duur van mijn veronderstelde afwezigheid. De slag, de bal, de boom, de bal, de pijn, allemaal waar, maar ik ga er toch écht vanuit dat ik me op de Scherpenbergh nog ga proberen te plaatsen voor de Goyer. Een prettige ervaring was het allerminst, genoemde lichaamsdelen zijn nog aan het bijkomen van de schrik, maar het aanvragen van een Medical Exemption zal niet nodig zijn: volgende week sta ik weer op de baan. Hopelijk eentje zonder al te veel bomen…

Gezever

Over gezever gesproken!