Nederlandse Vereniging van
Golfspelende Journalisten

Dus Toch en Alweer….

Hij had vooraf nog zo gedacht als ik maar niet win. Want dan zou hij misschien wel een verslagje moeten tikken. En hij had het al druk genoeg. Hij stond op het punt om op vakantie te gaan. Vóór die tijd moest hij nog twee columns schrijven voor www.autokopen.nl. En hij moest nog z’n radiopraatje voorbereiden voor www.transportradio.nl En niet te vergeten moest hij zijn koffer nog inpakken: overhemden en korte broeken strijken, de hele bliksemse boel.

Toen hij de startlijst zag: begon hij al een beetje te twijfelen. Hij zag dat enkele ’usual suspects’, zoals Paul Mansoor, Ger Laan, Pim Donkersloot en Onno Hansum, die er in de B-categorie regelmatig met de prijzenpot vandoor gaan, ontbraken op het appél.

Het zou toch niet zo zijn dat hij toch…. Bovendien kende hij de baan van Anderstein als weinig anderen. Op uitnodiging van Jur Raatjes had hij al zeker al een keer of zes, zeven op Anderstein meegespeeld in de flight, die Jur dan inschreef voor de jaarlijkse wedstrijd van de Rotary Gelderse Vallei. En voor het goede doel, zoiets als de aanleg van waterputten in donker Afrika.  

 

Dat was zelfs al in de tijd dat Jur nog PR-chef bij Renault Nederland was. Want toen had de schrijver van dit stukkie, samen met flight-genoten Willem Leniger en Charles Taylor, die texas-scramblewedstrijd zowaar gewonnen. Dat was pak ’m beet al een jaar of tien geleden.

Die ‘local knowledge’ kwam hem nu goed van pas. Vooral ook om zijn flightgenoten van deze NVGJ-NGF wedstrijd, zijnde onze secretaris Hans Terol en ons grote talent Andy Houtkamp, de weg te wijzen door de bossen en over de grazige weiden van Maarsbergen.

Afgelopen donderdag was hij op een soort trainingskamp geweest. Samen met collega’s Rob van Ginneken en Hans van Sunder had hij op uitnodiging van PR-man Jeroen Maas van Opel Nederland de 18 schitterende holes van De Rosendaelsche Golfclub bij Arnhem bestreden. Daarbij had hij ’m (wat of wie dat ook zijn moge) diverse keren behoorlijk weten te raken.

Rob van Ginneken sloeg daar zo’n vette plag uit de baan, dat-ie vlak voor het terugleggen even een oor boven het gat te luister legde en zei: ”Ik geloof dat ik Australisch hoor praten…”.

Voor de shotgunstart van de NVGJ-NGF wedstrijd moest hij naar hole A7 lopen. Hij vond dat wel een lekkere hole om mee te beginnen: een niet al te lange dogleg par vier. Na een goede drive plus een veel te lange approach (dat heb je al gauw op zo’n korte hole), kwam hij er met een bogey vanaf: de eerste drie punten stonden op de kaart. Na de volgende hole: de niet al te lange par drie had hij al vijf punten gescoord. Als je dat extrapoleert, kom je uit op 45 punten na 18 holes.

Het schrikbeeld van Ruud Taal, die op de Keppelse onlangs 44 punten binnenbracht en door de goegemeente der NVGJ de ’Yellow Submarine’ om de oren kreeg, doemde op. Gelukkig sloeg hij op hole negen zijn eerste bal onvindbaar tussen het geboomte. Met zijn tweede bal kwam hij niet verder dan een streep. Ondertussen draaiden ook Hans T. en Andy H. lekker warm. Bij hen begon het zowaar ook bogeys te regenen. Trouwens, wat hadden alle deelnemers het getroffen met het weer.

Hij begon al te denken dat er best wel ‘ns hoge scores uit de bus konden komen. Niet dat Anderstein een gemakkelijk baan is, zeker niet nu een aantal holes op de schop is genomen: maar met dit lekker weertje zouden de scores toch ook best zonnig kunnen zijn.

Hij mocht verder op hole B1: en raakte zowaar twee ballen kwijt: weer een streep. Daarna begon hij lekker te spelen. En hele reut bogeys, soms als driepunter danwel goed voor twee punten brachten zijn totaal op de acht resterende holes van de B-lus op 19 punten.

Ondertussen begonnen hij en zijn flightgenoten zich nogal te storen aan de flight die vóór hen liep. Nou liep, het leek meer op kruipen. Hij is in een goede bui en zal dus de namen van het drietal niet noemen (ze weten zelf maar al te goed wie hij bedoelt). Maar als er een tijdstrafregel was geweest, had die flight een vette straf aan de golfbroeken gekregen.

Vermeldenswaardig vindt hij zeker ook dat zijn flightgenoot Hans Terol op hole A8 met een krankjorum goede drive de ’longest’ in de wacht sleepte, terwijl er toch ook erkende longhitters als Bert van der Tooren en Michiel Teeling acte de présence in het veld gaven. Waarna Hans helemaal op stoom kwam. Op de laatste vier holes, die onze flight mocht afwerken, de holes drie, vier, vijf en zes van de A-lus maakte Heer Terol par, par, par, par. We mochten gewoon Hans blijven zeggen…

Op de zes nog te spelen holes van de A-lus kwam schrijver dezes nog tot een keurig totaal van 12 stablefordjes. Samen met de vijf, die hij direct na de shotgunstart al bijeen sprokkelde, bracht dit zijn totaal op 17 stuks. Plus de 19 van de B-lus dus een resultaat op trots op te zijn: 36 stuks volgens de methode Stableford en dat ondanks de twee strepen op A9 en B1.

Eenmaal terug op het terras bij het clubhuis bleek hem dat het altijd nog beter kan. Maar dan moet je het edele golfspel wel een paar tikkies beter beheersen dan hij. En wel heel erg goed overweg kunnen met de houten en de ijzers uit je golftas. En je ballen niet te vergeten. Michiel Teeling (wie anders?) had in de A-categorie een scorekaart binnen gebracht met maar liefst 38 stableford-punten of waren het er nou 39?

Volgens speekstalmeester Ronald Speijer, die als een volleerde conferencier de door  de NGF beschikbaar gestelde prijzen aan de rechtmatige gelukkigen uitreikte, had Michiel Teeling een rondje van vijf boven de baan gelopen. Of waren het er nou vier? Wat was het probleem? Door het verplaatsen van de Teebox is hole B5 veranderd van een par vier in een par vijf. Op de officiële scorekaart staat echter nog dat het een par vier is.

Maar attenzione: er zit een stickertje op de scorekaart, die laat weten dat het een par 5 is geworden. Terwijl er bij de Teebox een bord staat met dezelfde mededeling. Hoe dan ook: Michiel Teeling won met grote overmacht in onze A-categorie. Desgevraagd vertelde Michiel dat hij op A8 een werelddrive had geproduceerd. Maar laat zijn bal nou net een paar decimeters buiten de fairway tot stilstand komen. Weg ‘longest’. 

Zo kon het dus gebeuren dat Michiel Teeling en Hij samen als winnaars naar voren mochten komen om uit handen van Henk Heyster, ex-directeur van de NGF, een verzilverde schaal met inscriptie in ontvangst te mogen nemen. Overigens herinnerden zij zich beiden dat ze al ’ns eerder samen als prijswinnaars een rondje golf hadden beëindigd. Dat was een aantal jaren geleden op de ‘Hooge Graven’ in Ommen. Wat toen resulteerde in een NVGJ-buroklokje.

Michiel Teeling en hij spraken af, dat Michiel de speech voor zijn rekening zou nemen; hij zou er aan toevoegen dat hij het helemaal met Michiel eens was en zou vervolgens het stukje tikken dat u nu zit te lezen.

Wat hem verder opviel:

Hij zag voor ’t eerst sinds lange tijd Ton Enthoven (ziet er nog uiterst patent uit voor zijn 82 jaar) en Fons Peters weer ’ns in golfkleding in actie.

Hij zag dat eerder genoemde Ton Enthoven en Ruud van Breugel, ondanks het afgekondigde zomerkostuum, toch keurig in jasje-dasje aan de barbecue-tafel verschenen.

Hij zag tot zijn genoegen tijdens de achttien holes een paar keer een karretje voorbij komen, waar alle deelnemers een nieuwe haring met een pikketanussie mochten pakken. De vierwielige versnaperingskar werd behendig bestuurd door Jur Raatjes, de zoon van Jur Raatjes…

Tijdens de maaltijd vernam hij van zijn tafeldame, baanmanager Karin Eliens, dat zij na negen jaar manager te zijn geweest op de Hilversumsche nu al weer drie jaar op Anderstein het bewind voert. En dat zij samen met het bestuur het baanonderhoud een nieuwe impuls heeft gegeven. Waardoor de fairways er beter bij liggen dan ooit; de greens idem dito en er her en der wat extra bunkers worden gecreëerd om de baan nog uitdagender te maken. Wat aardig lukt.

Laat dezelfde Karin ook nog de neary op A6 te hebben gewonnen: goed voor drie doosjes van drie NGF-ballen.

Rest hem nog iedereen te bedanken voor deze uiterst geslaagde golfdag op Anderstein: de NGF, management en greenkeepers van Anderstein en onze eigen wedstrijdleiding.

En dat zegt hij niet alleen om dat hij gewonnen heeft. Hij meent het gewoon uit de grond van zijn hart. Hij won dus toch en alweer samen met Michiel Teeling.Waarmee hij vindt dat alles nu wel gezegd en geschreven is.

Tekst: Willem van den Elskamp

Wie zelf een beoordeling van Anderstein als wil geven klikt hier..