Adviezen voor de EMGJ

EMGJwijn.jpg

Nederland nu al winnaar EK golf voor journalisten!

We vergaderen of brainstormen niet, want we kletsen ter kennismaking gezellig aan een ronde tafel gevuld met glazen mooi druivensap, maar het Gouden Advies komt niettemin, heel spontaan, binnen de kortste keren op tafel, uit de mond van Martijn Paehlig: ga morgen eerst en vooral een uur putten.

Want dat balletje vanaf de tee naar de green meppen, dat kunnen we allemaal wel, min of meer. In een kampioenschap gaat het om het balletje dat op de green ligt. Krijg je er dat met twee tikken in of niet, dat is de beslissende vraag. Want de greens hier zijn snel en geonduleerd, zeer geschikt voor drie- en vierputts, voor de gemankeerden, waaruit het grootste deel van onze ploeg helaas bestaat.

Martijn oppert te gaan tennissen op de green: met twee het balletje van hole a naar hole b spelen en andersom. Valt-ie, dan wisselen. Zo oefen je een lijn die van rechts naar links of van hoog naar laag loopt en andersom. Pim doet de aanbeveling een streep op het balletje te zetten, zodat je alvast een  kleine hulp hebt qua richting. Sietse Herrema, ons grootste talent, hoont de suggestie weg. ,,Ik zie niks op de bal, ik wil niks zien op de bal, ik maak ook geen oefenswing, ik doe het op gevoel.’’ Tja, hij wel.

EMGJteam.jpg

De stemming zit er hoe dan ook vroeg in als de Nederlandse ploeg verzamelt in het Van der Valk- hotel in Mons-Bergen, voor het negende EMGJ. Team-captain Madelon en Sonja zijn er al om drie uur, Martijn is met Sietse komen rijden, Leo met Pim, Gjalt, Pamela en Fred Veldman kwamen individueel. Gjalt is qua outfit de opvallendste van het troepje: subliem colbertje, krokodillederen schoentjes, schitterend overhemd.

Ik ben met Marijke komen rijden. Zij bleek zeer goed op de hoogte van het Catalaanse verlangen naar zelfstandigheid en het daarbij horende referendum, ik wist wat te vertellen over de Koerdische hang naar autonomie, radio 4 bracht een concert van Beethoven, Marijke vertelde intussen dat ze voor de hele ploeg plastic zakjes had meegenomen, om het ontbijt nuttig te maken met het alvast mee jatten van een lunch. Tip van Louky Stassen.


De eerste winst incasseren we al meteen bij inschrijving: een prachtige polo met het embleem van het EMGJ 2017. Helaas kennelijk slechts in één maat verkrijgbaar, dus ,,veel te groot’’, althans voor Sonja. Natuurlijk zat de stemming er meteen in. We hadden tijdens onze laatste wedstrijd al peptalks gehad van Charles Taylor en Hans Terol, nu was het de beurt aan Madelon. We moeten ons vooral niet ergeren aan onze flightgenoten, adviseerde ze, we moeten ons sowieso op geen enkele manier laten afleiden. ,,Geen foto’s maken. Spelen, spelen, spelen.’’

Goodybag.jpg

Toen pakte Madelon uit. Met een rondje wijn. En een tasje voor eenieder, gevuld met balletjes, tees, twee prachtige polo’s en een trui en nog wat kadootjes. Geweldige actie van onze teamcaptain, die ons nog maar eens waarschuwde ook niet van de leg te raken vanwege eventueel slecht Engels van onze flightgenoten.


Werd er dan in het geheel niet geroddeld? Jazeker. Vooral het onderwerp vals spelen was weer eens favoriet. Iemand meende dat we vooral ook moeten letten op arglistige lui die hun balletjes gewoon tien volle centimeters vóór hun muntje durven te leggen. ,,Dat doe ik ook altijd’’, aldus Leo van Ruit, die wel vaker met een droge opmerking een quasibekentenis doet.

EMGJDarrenClarke.jpg

Het Zweedse team heeft een lookalike van Darren Clarke opgesteld, zo constateerde Pim Donkersloot.

Daarna wachtte het buffet. De zaal was halverwege de avond goed gevuld: tien golfteams en, naar het schijnt, de een of andere wielerploeg. Zo op het eerste oog zou je niet meteen kunnen zien waarom Nederland in dit gezelschap weer tiende zou moeten worden. Dat zal ook wel niet gebeuren, ondanks dat we het moeten doen met enkele jongens die tot de Europese top van golfspelende journalisten gerekend zouden worden, als je de deelnemerslijst van dit EMGJ ziet.

Maar ja, we hebben geen Michiel Teeling bij ons, Foeke Collet is er niet bij, Willem Schouten schijnt op vakantie te zijn, Max Palfenier moeten we missen, Louis Westhof zien we sowieso, helaas, bijna nooit meer, allemaal single-handicappers!
Sonja merkt in elk geval, rondkijkend, alvast tweemaal goud op voor Oranje: we hebben de jongste deelnemer van allemaal ((Sietse, 32 jaar) en we brengen de meeste vrouwen mee, drie! En dat dan vanwege het reglement dat Friso zo tragisch en op het laatste moment uit het team hield. We spelen dinsdag en woensdag voor hem. En in de geest van Charles, die dit alllemaal is begonnen.

Henri